قابل توجه نویسندگان گرامی نشریه پوشه با کمال میل نسبت به گذاشتن نوشته‌های شما اقدام خواهد کرد . با پوشه به ادرس

۱۴۰۰/۰۶/۲۰ ۲۰:۴۹:۵۵


چرا طالبان را دوباره به قدرت “ رساندند ”؟ ایرج فرزاد « اینها قصد دارند نشان بدهند اگر طالبان اذعان کرده‌اند ، به عنوان یک نیروی “ افراطی اسلامی ” تغییر کرده و اماده سازش و “ تعامل ”‌اند ، به این معنی است که نه در ان بیراهه در افغانستان ، که در شاهراه اسلام سیاسی در ایران ، “ حکومت چهل ساله ” نیز قابلیت انطباق و تعامل را در خود نهفته دارد , به عبارت دیگر اگر اسلام سیاسی برای بقاء بهرقیمت به “ جنگ اخر زمان ” متوسل شود ، الترناتیو غرب و بخشهایی از نهادهای امنیتی و نظامی رژیم اسلامی که “ سیاسی ” تر و عاقبت‌اندیش تر و با هزار رشته به بورژوازی ایران و طبقه سرمایه دار ایران وصل‌اند ، یک دولت متعارف با نیازهای طبقه خویش‌اند , این الترناتیو را طالبان ثبت شده به عنوان تروریست دست نشان کرده‌اند ، یک دولت که حاضر است با “ همه کنار بیاید » ظاهرا چنین به نظر میرسد که به قدرت رسیدن طالبان چنین “ سریع ” و بدون مقاومت ، چه از جانب مردم و چه از سوی حکومت اشرف غنی ، غیر مترقبه و رعد و برقی در اسمانی بی ابر است .

اما اگر مساله را در دو بعد داخلی و بین‌المللی و از منظری تاریخی تر نگاه کنیم ، جایی برای ابهام باقی نمیماند , 1, عامل داخلی ساختار سیاسی – اقتصادی جامعه افغانستان ، شبیه به پاکستان و حتی هندوستان ، ان تحولاتی را که در ایران پس از دوران مشروطه طی کرده است ، از سر نگذرانده است .

جامعه ایران در سیر تحولات سیاسی – اقتصادی سیکل‌های دو پروسه را به سرانجام رساند : شکل‌گیری یک دولت واحد با ساختار اداری سراسری و پایان دادن قطعی به ملوک الطوایفی و اضمحلال سیستم ایلیاتی و طایفه ای ، در دوران “ پهلوی اول ”, از ان پس تلاش کشورهای استعماری ، از جمله بریتانیای “ کبیر ” به منظور یارگیری سران طوایف در جهت دستیابی به منابع اقتصادی ، از جمله مهمترین انها نفت ، به شکست انجامید , علت اصلی شکست برپایی حکومتهای محلی مبتنی بر ساختار فروپاشیده ایلیاتی و طایفه ای ، برای مثال معماری “ امارات ” تحت سلطه “ شیخ غزعل ”، ریشه در ان زمینه مادی داشت .

در افغانستان ، گرچه از زاویه برخورداری از منابع غنی قابل مقایسه با ایران نیست ، چنین تحولی در روبنای سیاسی جامعه اتفاق نیافتاد و افغانستان طی همه این سالها و تاکنون نیز بر پایه میراث ریشه دار طایفه ای و قومی و ایلیاتی باقی مانده است , گرچه تلاشهایی برای ایجاد یک دولت واحد انجام گرفت ، از جمله انقلاب و یا به عبارت دقیقتر “ کودتای ثور ”، اردیبهشت سال 1357، اما این از “ بالا ” و در متن دوران “ جنگ سرد ” اتفاق افتاد و ناشی از تحولات درونی و مصاف بین گرایشهای مختلف در جامعه افغانستان نبود , برخلاف دوران حکومت “ پهلوی اول ”، انقلاب ثور در نتیجه یک تعرض نظامی تعیین کننده به ساختار ایلیاتی طایفه ای و قومی و برانداختن قدرت سیاسی محلی و نیروی مسلح عشایری اتفاق نیافتاد و حکومت برامده از ان کودتا به پشتیبانی شوروی سابق متکی شد .

غرب در مقابل برای تحت فشار گذاشتن “ حکومت دست نشانده روسها ”، باز هم به همان ساختار دست نخورده طایفه ای متکی شد و عمدتا با تکیه بر جذب طایفه “ پشتو ”، که تاکنون نیز تکیه گاه قدرت طالبان و “ مجاهدین ” سابق بود ، سرانجام توانست به میراثهای کودتای ثور نقطه پایان بگذارد , شانه به شانه دست نخورده گذاشتن ان ساختار طایفه ای قومی زبانی ، جامعه افغانستان قادر نشده است مکانیسمهای درونی را با الزامات جهان کاپیتالیستی منطبق سازد , از “ اصلاحات ارضی ” و از انقلاب ارضی از “ بالا ”، مثل اصلاحات ارضی در دوران پهلوی دوم ، در افغانستان خبری نیست ، همزمان که ریشه دواندن ساختار ایلیاتی قومی اجازه نداده است که در “ پایین ” شاهد خیزشها و قیامهای دهقانی باشیم .

در ایران و در تاریخ ایران قیام‌ها از پایین بسیار قدیمیتر است , حتی وجود “ دولت ” به یک معنی در ایران مسبوق به سابقه بسیار “ کهن ”‌تری است , در طول دوران جنگ سرد و در پی امضاء معاهده “ یالتا ”، غرب و بویژه راس بلوک غرب ، یعنی امریکا ، در بسیاری از مناطق جهان به ضرب کودتا و حاکمیت جونتاهای نظامی با قدرت تمام در برپایی حکومت لازمه ان تقسیم بازار جهانی ، وارد عمل شد .

حکومت ژنرالها و سرهنگان در امریکای لاتین ، در یونان و کودتا علیه مصدق در ایران و النده در شیلی فقط نمونه هایی برای یاداوری است , تاریخ تشکیل “ اسراییل ” بسیار گویاست : سال 1948 و در منطقه ای که در معرض “ دست درازی ” شوروی سابق به اتکا احزاب پرو سویت و حتی “ حکومتهای مستقل و ملی ”، مثل جمال عبدالنصر در مصر ، قاسم در عراق و مصدق در ایران و مساله معروف امتیاز ” نفت شمال ” که گفته میشد “ حزب توده ” برای واگذاری ان منابع به شوروی تبلیغ میکرد , یک دلیل شکست سریع “ جمهوری مهاباد ” در ایام “ پیشوا ” قاضی محمد و پیشروی سریع نیروهای دولتی در اذربایجان علیه حکومت شورایی فرقه اذربایجان ، همان توازن قوا در سطح ماکرو و فرامنطقه ای بود .

غرب و بویژه امریکا چنان مداخله ای را در تقسیم بازار جهانی و “ توافق شده ” برنمی‌تافت , حکومت اسراییل در حقیقت لنگرگاه حفظ منطقه خاورمیانه در چهارچوب ان تقسیم بازار بین شرق و غرب بود , اما افغانستان برای غرب و امریکا فقط از نظر سیاسی و در تقابل با گسترش نفوذ شوروی سابق اهمیت داشت .

از این نظر بسیار طبیعی به نظر میرسد وقتی می‌بینیم جهان دو قطبی فروپاشیده است و هژمونی “ ابر قدرت ” سابق ، یعنی امریکا بر معادلات سیاسی بشدت افول کرده است ، وزن سیاسی افغانستان در توازن‌های بین‌المللی سقوط کند , افغانستان کنونی اگر اهمیتی دارد فقط در موازنه قوا بین دولتهای منطقه ، پاکستان - امارات - عربستان - تاجیکستان و بعضا ایران است , از سوی دیگر اگر افغانستان و حکومت مجدد طالبان در میدان بین‌المللی وزنی داشته باشد ، به باور من در رابطه با نشان دادن ظرفیت “ تعامل ” از جانب جناح “ اسلامیون افراطی ” و اساسا رو به جمهوری اسلامی است .

به عبارت دیگر ظرفیت امریکا حتی از نظر سیاسی در افغانستان از انحصار در تعیین قدرت بشدت کم شده است , این فاکتور البته فقط ریشه در تحولات افغانستان ندارد ، بلکه سیری است که افول قدرت امریکا پس از جنگ خلیج در سال 1991 و تحولات پس از 11 سپتامبر 2001 طی کرده است , طبق امار و اسناد منتشر شده ، تعداد سربازان و تفنگداران امریکا و حتی اجیرهای ارتش خصوصی “ بلک واتر ” که در پی دخالت نظامی در دوران بوش پسر ، “ خودکشی ” کرده‌اند ، دو برابر تعدادی است که در جبهه جنگ جان باخته‌اند .

به این معنی ادامه دخالتهای نظامی امریکا در “ ماوراء بحار ” با امتناع پرسنل انسانی نیروهای نظامی و در نتیجه ریزش “ درونی ” همراه شده است , “ خروج ” نیروهای امریکا از سوریه ، عراق و اخیرا افغانستان ، و تاکید مکرر مقامات رسمی امریکا که در اختلاف و “ تنش ” با جمهوری اسلامی ، “ گزینه نظامی ” را از روی میز حذف کرده‌اند ، در این زمینه قابل فهم است , هموار کردن به قدرت رسیدن طالبان “ تغییر یافته ”، سناریویی است در جهت ساقط کردن اسلام سیاسی در منطقه و اساسا ایران که در اینجا ” دولت ” را در اختیار دارد .

اگر حکومت طالبان که حتی در ایام قبل از 11 سپتامبر 2001 فقط از جانب امارات ، پاکستان و عربستان سعودی برسمیت شناخته شد ، اکنون اماده است که با “ همه ” رابطه داشته باشد ، باید طبیعی به نظر برسد که جمهوری اسلامی که چهل سال است “ دولت ایران ” را در سازمان ملل و روابط رسمی بین‌المللی نمایندگی میکند ، علی القاعده بسیار بیشتر از شبه دولت و حاکمیت میلیشیای طالبان به تعهدات خود به مثابه دولت پایبند باشد , و همه ما میدانیم که گرهگاه مشترک سران اسلام سیاسی در ایران و دولتهای غرب یافتن راهی برای ادامه “ بقاء ”، از سوی جمهوری اسلامی ؛ و تن دادن به پذیرش ملزومات یک دولت “ متعارف ”، از سوی غرب است , افغانستان و حکومت مجدد طالبان “ اهل تعامل ” فقط تابلویی است که حکایت از یک سناریو رو به جمهوری اسلامی ، انهم در دورانی است که اسلام سیاسی چهل سال پس از “ انقلاب اسلامی ”، مسیر فروپاشی و زوال را طی میکند .

2, عوامل بیرونی از نظر سیاسی تا حدی به تغییر معادلات اشاراتی کردم , اما لازم میدانم قدری بیشتر تغییر در معادلات “ ماکرو ” و فرامنطقه ای را که در تحولات افغانستان و به قدرت رساندن مجدد طالبان بازتاب دارند نکاتی را توضیح بدهم : فروپاشی دیوار برلین یک زلزله سیاسی در ابعاد بین‌المللی بود .

اروپا و بویژه “ شرق ” اروپا در دوره “ برزخ ” در شرایطی پر تشنج و مبهم غرق شده بود , غرب و امریکا همه تلاشها را بکار گرفتند که از هر طریق ممکن اوضاع را “ ارام ” کنند , همه میدانیم که بازار “ شرق اروپا ” در جهان دو قطبی در حوزه پیمان ورشو و سلطه سیاسی شوروی سابق از حوزه تحرک ازاد و “ دمکراتیک ” سرمایه و پول غرب کنده شده بود .

دوره بازگرداندن ان بازار به سرمایه غرب پس از سقوط بلوک شوروی سابق فرارسیده بود , از این نظر پایان دادن قطعی به بقایای حکومتهای پرو شوروی سابق مهمترین مشغولیت غرب بود ، حتی اگر به قیمت بمباران بلگراد در سال 1999 توسط “ ناتو ” تمام شود , و نه فقط این ، بلکه امکان جولان ارتش‌های “ ازادیبخش ” کوسو و مقدونی که در سودای به قدرت رساندن توهمات حکومت قومی بودند ، میبایست تماما مسدود شود .

تشکیل یکی پس از دیگری دولتهای “ دمکراسی ” در شرق اروپا و خلع سلاح ارتش‌های “ ازادیبخش خلق‌های کوسو و مقدونی ”، دوران پایانی بازگرداندن اروپای شرقی به دامن “ دمکراسی ” و کاپیتالیسم غربی بود , غرب و امریکا بالاخره پس از تکانهای امواج ان دوران بحرانی ، توانستند “ ثبات ” را به شرق اروپا بازگردانند بدون اینکه با تهدید یک “ انقلاب ” در ان جوامع روبرو باشند , با اینحال فروپاشی جهان دو قطبی ، به این معنی نیز بود که ارایش و صف بندی‌ها در خود بلوک غرب نیز بهم بخورد .

نقش “ ژاندارم ” بین‌المللی امریکا عملا دوران سرازیری را تجربه میکرد و همراه با ان نفوذ اقتصادی و وزن دولتهای بلوک غرب نیز دستخوش تحولاتی بنیادین شد , اگر در دوران پسا جنگ دوم جهانی ، اقتصاد پرقدرت امریکا و “ اصل چهار ” ترومن وظیفه بازسازی اقتصاد اروپای جنگ زده را نه تنها در اروپا ، بلکه در تمام کشورهای حوزه بازار غرب زیر پوشش گرفته بود ، در دوران پسا فروپاشی دیوار برلین ، این اروپای واحد بود که یکی پس از دیگری کشورهای تازه به “ دمکراسی ” رسیده شرق اروپا را تحت کنترل خود قرار داده بود , کاپیتالیسم امریکا از نظر ظرفیت اقتصادی دیگر قادر نبود “ هزینه ” کودتاها و دخالتهای نظامی را بدون هیچ مقاومت در داخل خود جامعه امریکا برعهده بگیرد .

در دوران سرکردگی امریکا بر قطب غرب ، شرکت در جنایات علیه مردم ویتنام یک وظیفه “ ملی ” تعریف شده بود که امتناع کسی چون “ محمدعلی کلی ” با محاکمه و داغ “ خیانت ” به “ ارزش‌های امریکایی ” تداعی میشد ، اکنون این بالاترین مقامات امریکا هستند که به ندای هزاران سرباز و تفنگ دارانی که در نتیجه سندروم دخالت امریکا در عراق ، سوریه و افغانستان به خودکشی روی اورده‌اند ، گوش میدهند و مهمترین نقطه قوت حکومت و ریاست جمهوری خود را برای “ منافع امریکا و ارزش‌های امریکا ” قول “ هر چه سریعتر خروج نیروهای امریکایی ” تعریف کرده‌اند , چه ، به روشنی میدانند که اقتصاد در امریکا به بحران شدید گرفتار شده و سیاستمداران طبقه بورژوا مترصد‌اند که با نوعی سوسیالیسم بورژوایی از قطبی شدن خود جامعه امریکا جلوگیری کنند , خارج کردن نیروهای نظامی در دیگر کشورها ، و تازه‌ترین انها از افغانستان در رابطه با سیر رو به افت کاپیتالیسم در امریکا و پایان دوران “ طلایی ” پسا جنگ دوم در زمینه اقتصاد است .

این سقوط نفوذ در خارج از قلمرو امریکا ، در همان حال نشانه‌های “ وحشت اور ” عروج جنگ طبقات در داخل جامعه امریکا را در برابر طبقه حاکم و روشنفکران طبقه بورژوا قرار داده است , جهانی شدن مقاومت مردم در قبال کشته شدن یک سیاهپوست ، جرج فلوید ، به دست پلیس ، با شعارهای “ برابری ” و “rally the valley “(“ دره ”- شکاف - را پر کنید ) که بر دیوار سالنهای ورزش حرفه ای و تی شرت بازیکنان نقش بسته بود ، نشانه این نقطه چرخش است , اگر سیاستمداران بورژوا به سوسیالیسم و “ اصلاحات ” سوسیالیستی تملق میگویند این نشان از تاثیرات امواج سوسیالیسم در اعماق جامعه و بازتاب rally the valley است که در واقع به معنی امحاء تفاوتهای طبقاتی و حتی ترسیم چشم‌انداز “ زوال ” دولت است .

این واقعیت را هم باید اضافه کرد که در جریان شیوع ویروس کرونا ، ان دره و شکاف طبقاتی عمیق تر شد و خود سیاستمداران بورژوا در جهان غرب اخطار کردند که جوامع را به روال تاکنونی نمیتوانند اداره کنند , اینها نیز برای اجتناب از قطبی شدن تضاد طبقاتی و بازتر و عمیق تر شدن ان “ شکاف و دره ” بین اقلیت سرمایه دار و اکثریت شهروندان ، توصیه هایی برای rally یعنی پر کردن و بهم اوردن ان شکاف اجتماعی به طبقه خود اعلام کردند , در دنیای پسا فروپاشی دیوار برلین و در متن بحران کرونا ، بحران و زنگ “ خطر ” ورود نیروی اجتماعی برای پر کردن شکاف مذکور ، که در حقیقت تجدید حیات و به پرواز درامدن دگر باره ” شبح ” کمونیسم کارگر صنعتی ، و این بار دیگر غیر قابل کنترل ، به صدا در اورد .

بلوک سوسیالیسم اردوگاهی از هم پاشید و این بار دیگر نمیتوان نظر کارگر صنعتی جهان غرب را از “ وحشت ” در روایت افلیج سوسیالیسم اردوگاهی و سرمایه داری دولتی بسوی خرافه و توهمات “ دمکراسی ” منحرف ساخت , به باور من بازتاب دخالتهای نظامی امریکا پس از جنگ خلیج و سیر رو به افول سرکردگی امریکا ، تضادهای طبقاتی را در خود جامعه امریکا به صحنه اورد , سیاستمداران طبقه بورژوا متوجه شدند که ادامه دخالتهای نظامی اگر در مراحل اولیه به “ خودکشی ” هزاران سرباز و تفنگدار منجر شد ؛ در ادامه به تمرد و شورش خواهد انجامید .

درست مثل دوران اولیه عروج جنبش کارگری که اعتراضات خود را با شکستن ماشین‌الات و ابزارهای کار اغاز کردند و در انقلابها و “ کمون پاریس ” انها را ادامه و تکمیل کردند , نکاتی را که برشمردم ، ممکن است حاشیه پردازی تلقی شوند و به مساله طالبان در افغانستان نامربوط , اما اگر به این واقعیت نگاه کنیم که چرا سرمایه داری غرب بشدت نیازدارد که بازار در خاورمیانه امن شود تا فرجه جدیدی برای سرمایه‌گذاری تامین شود و در نتیجه از تشدید تضاد طبقاتی و خطر تقابل طبقاتی در خود جوامع غرب و امریکا جلوگیری کنند ، انوقت باید متوجه شد که علامت “ ما تغییر کرده‌ایم ” از جانب طالبان ، معنایی فراتر از محدوده جغرافیای افغانستان را دارد .

امریکا به تضمین امنیت انباشت سرمایه در منطقه خاورمیانه ، پس از دوران “ تماما نا امن ” چهل ساله عروج و افول اسلام سیاسی و تحرک جریانات اسلامی پس از “ انقلاب اسلامی ” در منطقه ، نیاز حیاتی دارد , مسدود ماندن این بازار و در حال تعلیق گذاشتن این منطقه مهم ، خطرات “ داخلی ” را که به انها اشاره کردم ، “ بالفعل ” میسازند , اگر غرب ، در این بهم خوردن توازن قدرت در پی فروپاشی دیوار برلین ، در شرق اروپا به نوع جدیدی از “ متعارف ” شدن ساختارهای سیاسی قناعت کرده است و اروپا و امریکا با شرایط جدید “ ثبات ” خود را منطبق کرده‌اند ، اما برای انها و سران اسلام سیاسی در ایران هنوز یک منطقه مهم چه از نظر اقتصادی و سیاسی ، خاورمیانه ، تازه دارد فروپاشی شبه بلوک اسلام سیاسی را با نگرانی و تشویش و دلهره و با انواع سناریوهای مختلف ، مخفی و بند و بستهای پشت پرده و با اطلاع و توافق قبلی سران دوائر امنیتی و نظامی جمهوری اسلامی مورد مطالعه قرار میدهند .

در این رابطه قربانی کردن برخی از سرانگشتهای علنا بدنام و تحت تعقیب ، از امثال رییسی ، را باید به حساب اورد , هم سران غرب و امریکا و هم خود زعمای اسلام سیاسی در ایران بروشنی میدانند ، که از تحمیل یک حکومت اسلام سیاسی به مثابه بخشی از معادلات سیاسی جهان امروز ناتوان مانده‌اند , هر دو میدانند که ارزش و تاریخ مصرف حکومت برخاسته از “ انقلاب اسلامی ” منقضی شده است .

برای غرب و امریکا مهم این است که اعاده “ ثبات ” در این منطقه سنتا متعلق به بازار غرب ، انهم در جامعه پویایی چون ایران ، چندان ساده نیست , بشدت نگران‌اند که در دوره بازگرداندن ثبات ، احتمال یک انقلاب واقعی در ایران بسیار بالاست , سعی میکنند که بهر طریق ممکن به مردم منطقه “ بفهمانند ” که اسلام سیاسی از “ بالا ”، اگر با سمبه “ غول ” جدید سرمایه در چین هم باشد ، قابل مهار کردن است و خود اسلام سیاسی در قدرت ظرفیت “ تغییر رفتار ” را دارد .

تصور من این است که به قدرت رساندن مجدد طالبان و اینکه خود سران طالبان پس از فرار اشرف غنی اعلام کرد‌اند که انان “ تغییر ” کرده‌اند و اماده همکاری با همه هستند ، زوایایی از عبور با دنده خلاص از اسلام سیاسی ، عمدتا در ایران است , طالبان فقط یک تابلو در یک بیراهه است , چه ، به باور من “ بحران افغانستان ” برای غرب و اروپا چه بسا با نوعی دولت شبیه به حکومت امارات و شیوخ کشورهای حاشیه خلیج قابل رفع و رجوع باشد .

این دومی‌ها را با خط کش و گونیا رسم کردند و میتوان کماکان در مورد افغانستان کنونی ، به همان شیوه در اوضاع متفاوت متوسل شوند , اینها قصد دارند نشان بدهند اگر طالبان اذعان کرده‌اند ، به عنوان یک نیروی “ افراطی اسلامی ” تغییر کرده و اماده سازش و “ تعامل ”‌اند ، به این معنی است که نه در ان بیراهه در افغانستان ، که در شاهراه اسلام سیاسی در ایران ، “ حکومت چهل ساله ” نیز قابلیت انطباق و تعامل را در خود نهفته دارد , به عبارت دیگر اگر اسلام سیاسی برای بقاء بهرقیمت به “ جنگ اخر زمان ” متوسل شود ، الترناتیو غرب و بخشهایی از نهادهای امنیتی و نظامی رژیم اسلامی که “ سیاسی ” تر و عاقبت‌اندیش تر و با هزار رشته به بورژوازی ایران و طبقه سرمایه دار ایران وصل‌اند ، یک دولت متعارف با نیازهای طبقه خویش‌اند .

این الترناتیو را طالبان ثبت شده به عنوان تروریست دست نشان کرده‌اند ، یک دولت که حاضر است با “ همه کنار بیاید ”, مهندسی خشت به خشت یک دولت در دوره بحران لاعلاج اسلام سیاسی ، “ خونسرد ” و بدون توجه با سانتی مانتالیسم جونیورهای سیاسی و حتی بی محل نسبت به “ افکار عمومی جهانیان ” و “ حقوق بشری ”‌ها ، سناریو اصلی جستجوی کم خطرترین راه له کردن سر مار و هیولای در حال سقط شدن اسلام سیاسی در ایران است , بحث این است که اگر در افغانستان ایلیاتی و طایفه ای ، در عربستان و امارات و پاکستان میتوان اجازه داد که قوانین شرع و قران جاری باشد همزمان که سرمایه و پول شیوخ در قلب امریکا و غرب ، کالا و سرمایه غرب را میچرخانند ، ایا “ مهار ” اسلام سیاسی در قدرت در ایران ، بر بستر جوشش جنبشهای اجتماعی و طبقاتی ، ممکن و میسر است ؟ ایا غرب و امریکا قادر هستند جامعه ای مثل ایران را که “ مشروطه ” و اصلاحات ارضی و تثبیت سنت “ دولت ” را در حافظه تاریخی دارد و انقلاب 57 را با حضور و دخالت کارگر صنعتی از سر گذرانده است ، با توسل به موهومات قومی قبیله ای مذهبی “ رام ” کنند ؟ سوال این است که ایا این مردم در صحنه ، که علیرغم کشتارها و قتل عامها از پا درنیامده‌اند ، و با وجود قربانیهای بسیار هنوز مدعی و طلبکار از توقعات مدنی کوتاه نیامده‌اند ، با سناریو‌های نوع “ طالبان تغییر یافته ” همراه ساخت ؟ این مهمترین و “ ترسناکترین ” چشم‌انداز غرب و سران اسلام سیاسی در ایران است : مواجهه با یک انقلاب واقعی که کل سیستم سرمایه داری را نه تنها در ایران که در منطقه و چه بسا سراسر جهان زیر علامت سوال قرار میدهد .

غرب و امریکا تا هر اندازه که اوضاع عینی اجازه بدهد ، نمیخواهند قدرت و ظرفیت ضدکمونیستی و ضد مدنیت و مدرنیسم جمهوری اسلامی را ضعیف کنند ، حتی اگر قالب ظاهری اسلامی دیگر قابل دفاع نباشد , سوال برای غرب و سران اسلام سیاسی در اعماق ، مطلقا بر سر “ تغییر رفتار ” نیست ، بر سر تهدیدی است که سرتاپای طبقه سرمایه دار و نظم بردگی مزدی را ، چه اسلامی و یا سکولار ، وحشت زده و به حالت پانیک رسانده است , رسالت ما ، در جبهه سوسیالیسم و کمونیسم کارگری ، برفراشتن دورنمای روشن تحولات پیش رو ؛ و سازمان دان و تشکیل حزب سیاسی و نیرویی است که چنین افقی را با معادلات و تحولات جامعه جوش بدهد و اذهان توده‌های وسیع را بسوی خود جذب کند.
افغانستان ایران پاکستان هندوستان یالتا امریکای لاتین یونان النده شیلی شوروی مصر عراق اذربایجان منطقه خاورمیانه امارات عربستان تاجیکستان سوریه دیوار برلین شرق اروپا بلگراد اروپای شرقی اروپا برلین اروپای امریکا پاریس خاورمیانه منطقه سنتا چین خلیج عربستان طالبان رژیم اسلامی ایران تروریست حکومت اشرف غنی افغانستان امارات حکومت پهلوی شوروی روسها پشتو مجاهدین امریکا حکومت ژنرالها اسراییل پرو سویت جمهوری مهاباد حکومت شورایی فرقه اذربایجان حکومت اسراییل اسلامیون جمهوری اسلامی ارتش خصوصی بلک واتر عراق حکومت طالبان پاکستان عربستان سعودی دولت ایران سازمان ملل اروپا ناتو ازادیبخش کوسو اروپای ویتنام امریکایی سوریه خاورمیانه حکومت امارات کمال میل ایرج فرزاد بریتانیای کبیر شیخ غزعل دهقانی مصدق جمال عبدالنصر قاسم قاضی محمد بوش علی القاعده مقدونی کوسو محمدعلی جرج فلوید رییسی اشرف غنی انقلاب کودتای ثور انقلاب ثور انقلاب ارضی جنگ خلیج انقلاب اسلامی انقلاب 57