ماجرای یک استعفا و تداعی‌های نادرست از حکم رهبری

۱۴۰۰/۰۶/۲۲ ۲۱:۵۶:۴۱


بیداری اذربایجان : روز شنبه 13 شهریور 1400، با حکم رهبر معظم انقلاب « کناره‌گیری » ایت الله صادق املی لاریجانی ، رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام از شورای نگهبان رسما اعلام و به جای وی حجت‌الاسلام و المسلمین سید احمد حسینی خراسانی به عضویت فقهای شورای نگهبان منصوب شد , با اعلام کناره‌گیری ایت الله املی لاریجانی ، زمزمه‌های هفته‌های اخیر درباره استعفای وی از شورای نگهبان ، رنگ واقعیت به خود گرفت , ماجرا از کجا اغاز شد ؟ پس از انتشار اسامی نهایی نامزد‌های انتخابات ریاست جمهوری 1400 از سوی شورای نگهبان ، شایعاتی مبنی بر انتقاد ایت الله املی لاریجانی از عملکرد شورای نگهبان در فضای رسانه ای کشور منتشر شد ؛ البته عدم امضاء اعتبارنامه ریاست جمهوری حجت‌الاسلام و المسلمین رییسی و عدم حضور وی در مراسم تحلیف ریاست جمهوری ، درستی این شایعات را بیشتر تقویت کرد .

برخی رسانه‌ها ، منشا نارضایتی ایت الله لاریجانی از شورای نگهبان را رد صلاحیت علی لاریجانی از داوطلبان انتخابات ریاست جمهوری ، تفسیر و سعی کردند بطور مستقیم یا غیرمستقیم این نارضایتی را به « احساسات برادری » نسبت دهند , در چنین فضای ابهام امیزی که از فردای 4 خرداد اغاز و کم کم گسترانیده شد ، حرف وحدیث‌ها پیرامون حکم رهبر معظم انقلاب بیشتر شد و برخی جریانات ادبیات این حکم را ، « کنایه امیز و رازالود » جلوه دادند , استدلالشان هم این است که در حکم انتصاب ایت الله املی لاریجانی در تیرماه 1380، رهبری از صفتی مانند « دانشمند محقق جناب حجت‌الاسلام اقای حاج شیخ صادق لاریجانی دامت افاضاته » استفاده کرده‌اند ، حال انکه در حکم انتصاب حجت السلام خراسانی به جای ایت الله لاریجانی ، صرفا عبارت « حضرت اقای املی دامت برکاته » به کار رفته است و بعد اینگونه نتیجه‌گیری می‌کنند که رهبر انقلاب « با این تفاوت در ادبیات و استفاده متفاوت از صفات ، به نوعی نارضیاتی خود را از ایت الله املی لاریجانی نشان داده‌اند ».

اما ایا به راستی این نوع ادبیات رهبری برای احکام انتصاب ، امری نو و تازه است که بتوان از ان چنین نتیجه‌گیری هایی کرد ؟ و این استدلال مخالفان و رسانه‌های معاند تا چه حد قابل دفاع است ؟ شورای نگهبان متشکل از 12 نفر ، شامل 6 فقیه و 6 حقوقدان است , فقهای شورای نگهبان را رهبری منصوب می‌کنند و حقوقدان‌ها را رییس قوه قضاییه به مجلس معرفی کرده و با رای نمایندگان انتخاب می‌شوند , بدیهی است که اعضا با توجه به انتصابی بودنشان برای عضویت در شورای نگهبان ، مثل سایر کرسی‌های مسئولیت ، باید ویژگی‌های ممتاز داشته باشند و از این مهم تر صلاحیتشان برای مردم محرز باشد .

سیره عملی رهبر انقلاب ، همیشه بر این مبنا استوار بوده است که در احکام انتصاب ، صلاحیت افراد برای نشستن در کرسی مربوطه را اثبات و به اطلاع مردم برسانند و نشان دهند که این صلاحیت افراد بوده که باعث شده گزینه ای برای ان کرسی باشند , رهبری معظم انقلاب در حکم انتصاب اقای لاریجانی در سال 1380، به صفاتی که صلاحیت وی را برای عضویت شورای نگهبان اثبات می‌کنند ، اشاره کرده‌اند تا مستدل بودن این انتصاب برای مردم محرز شود ؛ بنابراین در حکم انتصاب صادق لاریجانی به صفات حقیقی از قبیل « دانشمند و محقق » و عنوانی ، چون « حجت لاسلام » که نشان دهنده تحصیلات حوزوی و فقهی ایشان است ، اشاره کرده‌اند ؛ اما در حکم انتصاب ایت الله خراسانی به جای ایت الله لاریجانی ، با حفظ همین ادبیات ، از ذکر دوباره این عناوین ، به جهت عدم لزوم خودداری کرده و تلویحا با درخواست کناره‌گیری وی موافقت کردند , ضمن انکه در این حکم مخاطب عضو جدید شورای نگهبان است نه فرد مستعفی .

این رویکرد و شیوه در تمام احکام رهبری برای اشخاص قابل مشاهده و راستی ازمایی است , کافی ست 2 حکم رهبر معظم انقلاب را در باره استعفای ایت الله استادی و ایت طاهری خرم ابادی ملاحظه کنید دقیقا برای این 2 استاد مبرز حوزه عبارت “ حضرت اقا ” استفاده شده است , با این اوصاف و با فضای کنونی قطعا گمانه زنی پیرامون اینده سیاسی برادران لاریجانی و کنجکاوی رسانه ای نسبت به کناره‌گیری ایت الله صادق املی لاریجانی از عضویت در فقهای شورای نگهبان قابل فهم است ، اما سخت می‌توان از این استعفا « طرد لاریجانی‌ها از ساختار نظام » را نتیجه گرفت و از همه بدتر برای جاانداختن این نتیجه اشتباه ، به تداعی‌های نادرست و غلط از ادبیات جاافتاده رهبری هنگام صدور احکام متوسل شد .

محسن وفایی.