روسای جمهوری ایران 12 بهمن 57 کجا بودند ؟

۱۴۰۰/۰۴/۳۰ ۰۹:۴۰:۰۶


خبرگزاری ایسکا نیوز : روز 12 بهمن 57 بود , مردم ایران با شور و شعف فراوان مشتاق دیدار امام بودند , حضور قریب به سه میلیون ایرانی ، بی سابقه‌ترین و با شکوه‌ترین استقبال تاریخی دوران معاصر را رقم زد .

استقبال از مردی که با مرجعیت و رهبری بی نظیرش نمونه ای بی بدیل از حکومت اسلامی را در نظام جهانی بنیان گذاشت , روزی که حضرت امام خمینی (ره) با قلبی ارام پس از 15 سال هجرت و تبعید به میهن اسلامی بازگشتند هر کدام از شخصیت هایی که در طول 36 سال اخیر بر کرسی ریاست قوه مجریه نشستند در زمان ورود امام خمینی (ره) خاطره ای از خود دارند , محمد علی رجایی او چند ماه قبل از انقلاب 57 از زندان ازاد شد .

هنگام امدن امام خمینی (ره) به ایران در کمیته استقبال مردمی از وی شرکت داشت , حضرت ایت الله خامنه‌ای : یکی از خاطرات خیلی جالب من ، ان شب اولی است که امام وارد تهران شدند ؛ یعنی روز دوازدهم بهمن شب سیزدهم شاید اطلاع داشته باشید و لابد شنیده‌اید که امام ، وقتی امدند به بهشت زهرا رفتند و سخنرانی کردند بعد با هلی کوپتر بلند شدند و رفتند , تا چند ساعت کسی خبر نداشت که امام کجا هستند ! علت هم این ب �� د که هلی کوپتر ، امام را در جایی که خلوت باشد برده بود ؛ چون اگر می‌خواست جایی بنشیند که جمعیت باشد ، مردم می‌ریختند و اصلا اجازه نمی‌دادند که امام ، یک جا بروند و استراحت کنند .

می‌خواستند دور امام را بگیرند , هلی کوپتر در نقطه ای در غرب تهران رفت و نشست ، بعد اتومبیلی امام را سوار کرد , همین اقای ناطق نوری اتومبیلی داشتند ، امام را سوار می‌کنند مرحوم حاج احمد اقا هم بود .

امام می‌گویند : مرا به خیابان ولی عصر ببرید ؛ ان جا منزل یکی از خویشاوندان است , درست هم بلد نبودند ؛ می‌روند و سراغ به سراغ ، ادرس می‌گیرند ، بالاخره پیدا می‌کنند منزل یکی از خویشاوندان امام بی خبر ، امام وارد منزل انها می‌شوند ! امام هنوز نماز هم نخوانده بودند عصر بود از صبح که ایشان امدند ساعت حدود نه و خرده ای و به بهشت زهرا رفتند تا عصر ، نه ناهار خورده بودند ، نه نماز خوانده بودند ، نه اندکی استراحت کرده بودند ! ان جا می‌روند که نمازی بخوانند و استراحتی بکنند , دیگر تماس با کسی نمی‌گیرند ؛ یعنی ان جا که می‌روند ، با کسی تماس نمی‌گیرند .

حالا کسانی که در این ستادهای عملیاتی نشسته بودند ماها بودیم که نشسته بودیم چقدر نگران می‌شوند ! این دیگر بماند , چند ساعت ، هیچ کس از امام خبر نداشت ؛ تا بعد بالاخره خبر دادند که بله ، امام در منزل فلانی هستند و خودشان می‌ایند ، کسی دنبالشان نرود ! من در مدرسه رفاه بودم که مرکز عملیات مربوط به استقبال از امام بود همین دبستان دخترانه رفاه که در خیابان ایران است که شاید شما اشنا باشید و بدانید ان جا در یک قسمت ، کارهایی را که من عهده دار بودم ، انجام می‌گرفت ؛ دو ، سه تا اتاق بود , ما یک روزنامه روزانه منتشر می‌کردیم .

در همان روزهای انتظار امام ، سه ، چهار شماره روزنامه منتشر کردیم , عده ای ان جا بودیم که کارهای مربوط به خودمان را انجام می‌دادیم , اخر شب حدود ساعت نه و نیم ، یا ده بود همه خسته و کوفته ، روز سختی را گذرانده بودند و متفرق شدند .

من در اتاقی که کار می‌کردم ، نشسته بودم و مشغول کاری بودم ؛ ناگهان دیدم مثل اینکه صدایی از داخل حیاط می‌اید جلو ساختمان مدرسه رفاه ، یک حیاط کوچک دارد که محل رفت و امد نیست ؛ البته ان هم به کوچه در دارد ، لیکن محل رفت و امد نیست دیدم از ان حیاط ، صدای گفتگویی می‌اید ؛ مثل اینکه کسی امد ، کسی رفت , پا شدم ببینم چه خبر است , یک وقت دیدم امام از کوچه ، تک و تنها به طرف ساختمان می‌ایند ! برای من خیلی جالب و هیجان انگیز بود که بعد از سالها ایشان را می‌بینم پانزده سال بود ، از وقتی که ایشان را تبعید کرده بودند ، ما دیگر ایشان را ندیده بودیم فورا در ساختمان ، ولوله افتاد ؛ از اتاقهای متعدد شاید حدود بیست ، سی نفر ادم ، ان جا بودند همه جمع شدند .

ایشان وارد ساختمان شدند , افراد دور ایشان ریختند و دست ایشان را بوسیدند , بعضی‌ها گفتند که امام را اذیت نکنید ، ایشان خسته‌اند .

برای ایشان در طبقه بالا اتاقی معین شده بود که به نظرم تا همین سالها هم مدرسه رفاه ، هنوز ان اتاق را نگه داشته‌اند و ایام دوازده بهمن ، گرامی می‌دارند به نحوی طرف پله‌ها رفتند تا به اتاق بالا بروند , نزدیک پاگرد پله که رسیدند ، برگشتند طرف ما که پای پله‌ها ایستاده بودیم و مشتاقانه به ایشان نگاه می‌کردیم , روی پله‌ها نشستند ؛ معلوم شد که خود ایشان هم دلشان نمی‌اید که این بیست ، سی نفر ادم را رها کنند و بروند استراحت کنند ! روی پله‌ها به قدر شاید پنج دقیقه نشستند و صحبت کردند .

حالا دقیقا یادم نیست چه گفتند , به هرحال ، « خسته نباشید » گفتند و امید به اینده دادند ؛ بعد هم به اتاق خودشان رفتند و استراحت کردند , البته فردای ان روز که روز سیزدهم باشد ، امام از مدرسه رفاه به مدرسه علوی شماره دو منتقل شدند که بر خیابان ایران است نه مدرسه علوی شماره یک که همسایه رفاه است و دیگر رفت و امدها و کارها ، همه ان جا بود .

این خاطره به یادم مانده است , ایت الله هاشمی رفسنجانی : روز دوازده بهمن وقتی موج جمعیت را در میدان ازادی وحوالی دیدیم اضطراب ما برای نشستن سالم هواپیما بیشتر شد , با همان دلهره خود را به فرودگاه رساندیم .

و وقتی هواپیمای حامل امام نشست فریاد شکر و شادمانی از ما مردم و ما برخاست , موج جمعیت به گونه ای بود که نمی‌توانستیم به امام نزدیک شویم و از همان دور دیدیدم که امام از هواپبما پیاده و سوار ماشین شد تصمیم گرفته بودیم که خود را به امام در بهشت زهرا برسانیم و جمعیت به گونه ای بود که می‌دانستیم به بهشت زهرا نمی‌رسیم , من و چند تن از مبارزین به همراه ایت الله موسوی اردبیلی تصمیم گرفتیم به منزل ایشان در حوالی میدان توحید برویم تا انجا از طریق رادیو مراسم بهست زهرا را گوش کنیم در انجا بودیم که پیغام دادند هلی کوپتری امام را برد و فعلا هیچ خبری از امام نداریم اضطراب ما زیاد شد از طریق تلفن به هر جا که فکرمان می‌رسید تماس گرفتیم تا بالاخره حوالی بعد ازظهر به ما خبر دادند که امام در منزل برادارشان در دروس هستند .

فردا و پس فردای ان نیزسرگرم مسایل بودم روز چهاردهم خدمت امام در مدرسه علوی رفتم وقتی ایشان مرا دید گفت ما دو روز است که اینجاییم و شما را نمی‌بینیم و شما کجایید ؟ سلام کردم و گفتم مسائل زیاد است انشالله خدمت میرسم و همه چیز را می‌گویم , پس از ان بود که دیدارهای مشورتی و جلسات برای چگونگی تنظیم امور درهمان مدرسه شروع شد تا شب بیست و یکم بهمن که خبر حکومت نظامی واحتمال حمله نیروهای هوایی درشهر پخش شد , نگران بودیم رفتیم پیش امام که شما امشب باید از این مدرسه بروید و ایشان با صلابتی که همیشه سراغ داشتیم گفت : من هیچ جا نمی‌روم و همینجا می‌مانم و به مردم هم باید بگویید که هیچ توجهی به حکومت نظامی نکنند .

صلابت و تدبیرامام باعث شد ما در 22 بهمن خیلی زود ، سریع و بدون کمترین تلفات جانی و مالی در سطح شهر تهران به پیروزی تاریخی برسیم , حجت‌الاسلام والمسلمین سید محمد خاتمی : اقای خاتمی تا سال 1357، مراحل درس‌های " خارج " و " فقه و اصول " را گذراند و در نزدیکی انقلاب اسلامی ایران ، ریاست مرکز اسلامی هامبورگ را برعهده گرفت , در سال 1359، پس از بازگشت به ایران ، در نخستین انتخابات پارلمانی جمهوری اسلامی شرکت کرد و به نمایندگی مردم اردکان و میبد وارد مجلس شورای اسلامی شد .

محمود احمدی‌نژاد : در 12 بهمن جزو کمیته انتظامات استقبال از امام بودیم اما وقتی عطر امام در بهشت زهرا پیچید غلغله برپا شد و همه برای استقبال از امام شتافتند , در استانه یکی از انتخابات‌ها سه نفر به عنوان نماینده دانشجویان خدمت امام مشرف شدیم تا از رهنمودهای ایشان مطلع شویم و انها را به دانشجویان منتقل کنیم ، وقتی خدمت امام خمینی (ره) رسیدیم ، محو تماشای چهره نورانی ایشان شدیم و مطالب خودمان را فراموش کردیم و بعد از دیدار با امام و در راه بازگشت به جمع دانشجویان تازه متوجه شدیم که مطالب خود را بیان نکردیم و نمی‌دانستیم چه جوابی به دانشجویان بدهیم , در دیدار جمعی از دانشجویان در اوایل انقلاب با امام خمینی (ره) که حدود 15 دقیقه طول کشید انقدر محو تماشای چهره حضرت امام بودم که متوجه سخنان ایشان نشدم و پس از اتمام دیدار متوجه شدم همه حاضران غرق در چهره نورانی امام شده بودند و هیچ کس متوجه رهنمودهای امام خمینی (ره) نشده بود و به همین دلیل سخنان ایشان را از روی نوار پیاده کردیم .

حجت‌الاسلام والمسلمین حسن روحانی : در مسیر تکمیل درسم در رشته حقوق درس می‌خواندم وقتی حضرت امام امدن به پاریس به طور طبیعی درس رها شد , در ان ایام بیشتر فرصت‌ها برای سخنرانی در دانشگاه‌ها و کشورهای مختلف اروپایی انجام می‌شد زمانیکه حضرت امام در نوفل لوشاتو بودند من در بسیاری از این سخنرانی‌ها شرکت می‌کردم و گاهی اوقات به دیدن حضرت امام به نوفل لوشاتو می‌رفتم تا انجا که علاوه بر شهرهای ایران در خیابان‌های اروپا تظاهرات برعلیه شاه رخ داد , بنابراین در 12 بهمن ماه 1357، در نوفل لوشاتو بودم و به دلیل تکمیل شدن ظرفیت هواپیمای امام دیگر جایی برای من در ان پرواز سرنوشت ساز نبود .

بنابراین به لندن رفتم تا با خانواده به ایران باز گردم ,.