یادداشت روزنامه‌های 16 اذر

۱۴۰۰/۰۹/۲۱ ۱۳:۵۵:۵۱


پایگاه بصیرت روزنامه کیهان ** روز دانشجو از 16 اذر 32 تا 16 اذر 1400 / سید محمدعماد اعرابی ماجرا از 24 ابان 1332 شروع شد ؛ وقتی خبر سفر نیکسون ( معاون ایزنهاور رییس جمهور وقت امریکا ) به ایران در میان دانشجویان پیچید , کسی که کودتای ننگین 28 مرداد 1332 را « پیروزی سیاسی امیدبخش قوای ازادی » توصیف کرده بود ، حالا حدود 4 ماه پس از ان روز در 18 اذر 1332 به ایران می‌امد تا ببیند دلار‌های امریکایی چگونه امید یک ملت برای کسب استقلال را سرکوب و راه غارت سرمایه‌های انان را گشوده است , در خفقان مرگبار پس از کودتا و در حالی که جامعه ایران 14 اذر 1332 با بغض بازگشایی سفارت انگلستان در تهران را به نظاره نشسته بود ؛ این بار دانشجویان نتوانستند فریاد خود را در سینه نگه دارند و تصمیم به برگزاری تظاهراتی در اعتراض به این سفر گرفتند ؛ گرچه این تظاهرات هرگز ان طور که مدنظر بود انجام نشد ، چون 48 ساعت مانده به ورود نیکسون ، سربازان ارتش پهلوی دانشکده فنی دانشگاه تهران را به خاک و خون کشیدند و 3 نفر از دانشجویان را به شهادت رساندند .

شهید چمران یکی از شاهدان عینی 16 اذر 1332 بود که در وقایع‌نگاری خود از ان روز‌ها می‌نویسد : « روز بعد نیکسون به ایران امد و در همان دانشگاه ، در همان دانشگاهی که هنوز به خون دانشجویان بی گناه رنگین بود ، دکترای افتخاری حقوق دریافت داشت و از سکون و سکوت گورستان خاموشان ابراز مسرت کرد و به دولت کودتا وعده هرگونه مساعدت و کمک نمود و به رییس جمهور امریکا پیغام برد که اسوده بخوابد ,» از اذر 1332 تا اذر 1400 جریان سلطه ، متحدان و عواملش دست از سر دانشگاه برنداشته‌اند , اگر تا پیش از انقلاب اسلامی ایران مطالبه دانشگاهیان در دستیابی به استقلال سیاسی برای خوشامد اربابان امریکایی با گلوله پاسخ داده می‌شد ؛ امروز با تحقق استقلال سیاسی ، تلاش دانشگاهیان برای استقلال علمی تقاصی جز گلوله از جانب ارباب سلطه ندارد .

عصر جمعه وقتی گلوله‌های بی صدای یک سلاح اتوماتیک با کنترل از راه دور در بلوار امام خمینی ابسرد سینه و پهلوی محسن فخری زاده را شکافت ، ان روز هم یک غروب پاییزی در هفتم اذرماه 1399 بود , روزی که جامعه دانشگاهی ایران داغدار یکی از اساتید تاثیرگذارش در علوم و فناوری‌های نوین شد , ده سال پیشتر صبح دوشنبه 8 اذر 1389 این بار بوی دود و اتش در بلوار ارتش تهران خبر از حادثه ای تلخ داد ؛ مجید شهریاری استاد و دانشمند برجسته هسته ای ایران نیز پاداش استقلال خواهی‌اش را با بمب‌های مغناطیسی که بر در اتومبیل سواری‌اش چسبانده شد ، گرفت .

اردشیر حسین پور ، سعید کاظمی اشتیانی ، مسعود علیمحمدی ، داریوش رضایی نژاد و مصطفی احمدی روشن چهره‌های برجسته دانشگاهی کشور بودند که همگی به جرم توانمندسازی علمی ایران هدف جوخه‌های ترور سلطه‌طلبان شدند , برای ایران نه فقط پاییز و اذرماه که چهار فصل سال ، یاداور روز دانشجو و درد و داغ دانشگاه است , یاداور خون هایی که به بهای استقلال طلبی یک ملت روی اسفالت خیابان و زمین دانشگاه جاری شد .

اما این فقط ایران نبود که تلاش‌های علمی دانشگاهیانش به جای ستایش از طرف نهاد‌های غربی ، با صدور حکم مرگ ان‌ها مواجه می‌شد , دکتر اسماعیل جلیلی دانشمند عراقی - انگلیسی مقیم لندن در کنفرانس بین‌المللی مادرید که 23 تا 24 اوریل 2006 برگزار شد مقاله ای تکان دهنده با عنوان « رنج دانشگاهیان عراقی » ارائه داد , براساس مستندات این مقاله پس از اشغال عراق توسط امریکا 307 عملیات تروریستی علیه دانشگاهیان عراقی ثبت شد که 74 درصد از ان‌ها موفقیت امیز بود .

( این امار تا سال 2006 یعنی زمان ارائه این مقاله است ,) این افراد طیف وسیعی از اساتید دانشگاه‌های عراق در رشته‌های فیزیک ، شیمی ، زیست شناسی ، علوم مهندسی و حتی پزشکی را دربر می‌گرفت , دکتر جلیلی معتقد بود : « این توطئه برای تبدیل عراق به کشوری ضعیف و بدون زیرساخت‌های علمی و منابع انسانی مجرب طراحی و اجرا شده است .

» انگشت اتهام مثل همیشه به سمت امریکا بود , 22 اکتبر 2002 کمتر از 5 ماه پیش از حمله امریکا به عراق مارک کلایتون در روزنامه « کریستین ساینس مانیتور » به موضوع دانشمندان برجسته عراق پرداخت , او با نام بردن از برخی متخصصان عراقی در رشته‌های فیزیک ، شیمی ، میکروبیولوژی و .

,, ان‌ها را به اندازه سخت افزار‌های جنگی عراق خطرناک خواند و توصیه کرد در صورت دسترسی دوباره به عراق برنامه ای برای جست وجوی این افراد در نظر گرفته شود .

14 جولای 2005 مرکز اطلاعات فلسطین گزارشی مستند ارائه کرد که نشان می‌داد دست کم 730 دانشمند و استاد برجسته عراقی با اطلاع وزارت خارجه و رییس جمهور وقت امریکا ( جورج بوش ) برای ترور هدف‌گذاری شده بودند , این تصمیم زمانی گرفته شد که ایالات متحده نتوانست نخبگان عراقی را مجبور به همکاری با خود و یا خروج از این کشور کند , بر این اساس « پنتاگون » با پیشنهاد موساد مبنی بر اینکه بهترین راه برای خلاص شدن از این دانشمندان کشتن انهاست موافقت کرد .

در سایر کشور‌های جهان اسلام نیز همین روند در جریان بود و نخبگان دانشگاهی مستقل با ترور‌های مستقیم و یا حوادثی عجیب و غریب کشته و یا مفقود می‌شدند , « سمیره موسی » دانشمند هسته ای مصر که پیشنهاد‌های تحقیقاتی ایالات متحده و حتی تابعیت امریکایی را رد کرده بود پیش از بازگشت به مصر در حادثه ای عجیب اتومبیلش به دره ای 40 متری سقوط کرد , « نبیل احمد فلیفل » دانشمند هسته ای فلسطینی نیز سرنوشتی مشابه داشت او ابتدا ربوده و چند روز بعد پیکرش در منطقه « بیت عور » پیدا شد .

« عبدالکریم خلیل » متخصص علوم هسته ای و قائم مقام دانشگاه حمص سوریه بود که در جریان ناارامی‌های این کشور درون اتومبیل شخصی‌اش ترور شد , « رمال حسن رمال » دانشمند فیزیک لبنانی که توانسته بود در سال‌های 1984 و 1988 به ترتیب مدال برنز و نقره مرکز مطالعات فرانسه را دریافت کند سال 1991 زمانی که 40 سال بیشتر نداشت در فرانسه به شکلی مرموز درگذشت و مقامات فرانسه اجازه کالبدشکافی پیکر او را ندادند , اسامی این فهرست ان قدر بلند است که بتوان سرفصلی مجزا تحت عنوان « ترور‌های دانشگاهی » برایش در نظر گرفت و جهان اسلام را با جنایت سلطه‌طلبان غربی اشنا کرد .

داغ دانشگاه در روز دانشجو نباید محصور به ایران باشد چرا که ملت‌های مسلمان سال هاست که داغدار دانشگاهیان خود هستند , نخبگانی که به جرم استقلال خواهی طعمه برتری طلبی امریکا و متحدانش شدند , فریاد مرگ بر امریکای انقلاب اسلامی ایران فصل مشترک کشور‌های اسلامی در ابراز تنفر از حاکمیتی است که وابستگی و عقب ماندگی جهان اسلام راهبرد همیشگی اوست .

فریاد انزجار از جاهلیت رژیمی است که منافعش تنها با مرگ عالمان تامین می‌شود , بنیانگذار انقلاب اسلامی 29 تیر 1367 در پیام خود به ملت ایران و سایر مسلمانان جهان چه خوب گفت : « مسلمانان باید بدانند تا زمانی که تعادل قوا در جهان به نفع انان برقرار نشود ، همیشه منافع بیگانگان بر منافع انان مقدم می‌شود , و هر روز شیطان بزرگ یا شوروی به بهانه حفظ منافع خود حادثه ای را به وجود می‌اورند .

راستی اگر مسلمانان مسائل خود را به صورت جدی با جهانخواران حل نکنند و لااقل خود را به مرز قدرت بزرگ جهان نرسانند ، اسوده خواهند بود ؟» ************** روزنامه وطن امروز ** اقرار بزرگ بلینکن / محمدحسین مهدوی زادگان « انتونی بلینکن » وزیر خارجه امریکا پس از پایان دور اخیر مذاکرات وین اظهار کرد : « امریکا و نه ایران ، به دلیل خروج از برجام در جامعه بین‌الملل منزوی شد , به نفع همه است پرونده هسته ای ایران با دیپلماسی حل شود , ما همچنان به مسیر دیپلماسی با ایران و بازگشت مشترک به توافق هسته ای اعتقاد داریم .

چیزی که طی روز‌های اخیر شاهد ان بودیم ، این بود که ایران درباره ان چیزی که برای بازگشت به تعهدات ضروری است ، جدی نبوده و همین موضوع دلیل ان بود که ما به این دور از گفتگو‌ها در وین پایان بخشیدیم », واقعیت امر این است که اقرار اخیر بلینکن ، ارزش ذاتی و ثبتی زیادی در حوزه سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران دارد , وزیر خارجه امریکا اذعان کرد خروج واشنگتن از برجام منجر به انزوای کاخ سفید و نه ایران در نظام بین‌الملل شده و از این رو ، چنین اقدامی مصداق یک خطای بزرگ محسوب می‌شود .

نباید فراموش کرد بسیاری از دموکرات‌های امریکایی پس از خروج ترامپ از توافق هسته ای ، تاکتیک خروج وی از این توافق را صرفا تقبیح کرده و سخنی از عدم انزوای بین‌المللی ایران به میان نمی‌اوردند ! به عبارت بهتر ، دموکرات‌ها در عین اینکه تاکتیک و روش خروج ترامپ از توافق هسته ای را مورد عتاب قرار دادند ، در انتظار تاثیرگذاری استراتژی فشار حداکثری دولت سابق امریکا در قبال کشورمان بودند , حتی افرادی مانند جیک سالیوان ، مشاور امنیت ملی دولت فعلی امریکا و ریچارد نفیو ، معمار تحریم‌های ضدایرانی در دولت اوباما ، معتقد بودند باید برخی اضلاع و مولفه‌های استراتژی فشار حداکثری دولت ترامپ را علیه ایران حفظ کرد , ماحصل چنین رویکردی ، خلق عبارت « استراتژی فشار هوشمندانه علیه ایران » توسط جو بایدن ، رییس جمهور امریکا بود .

بایدن در جریان رقابت‌های انتخابات ریاست جمهوری امریکا تاکید کرد باید استراتژی فشار حداکثری علیه تهران را به استراتژی فشار هوشمندانه تبدیل کرد تا واشنگتن بتواند از این اوردگاه ، موثرترین امتیازات ممکن را کسب کند , مخرج مشترک استراتژی 2 حزب سنتی امریکا علیه کشورمان ، « اعمال فشار‌های مستمر » بوده است : یکی به صورت حداکثری و دیگری به صورت هوشمندانه ! با این حال اکنون انتونی بلینکن ، وزیر خارجه دولت بایدن و یکی از کسانی که به صورت مداوم کاخ سفید را درباره بازگشت صوری و بدون خاصیت به برجام تشویق کرده است ، از عدم انزوای ایران در جهان - پس از خروج دولت ترامپ از برجام - سخن گفته و در عوض ، امریکا را بازنده خروج از توافق هسته ای معرفی می‌کند , نباید فراموش کرد اگر واشنگتن به حقوق حقه هسته ای ایران ، رفع کامل تحریم‌های ظالمانه و ضدایرانی که در مغایرت مستقیم یا غیرمستقیم با برجام قرار دارد ، ارائه تضمین درباره اینده توافق هسته ای ، راستی ازمایی در پروسه بازگشت امریکا به برجام ، گره نزدن برجام به مسائل غیرهسته ای و رعایت دغدغه‌های فنی و تاسیساتی ایران در نیروگاه نطنز و دیگر موارد تن ندهد ، هزینه‌های شکست و انزوای واشنگتن در این معادله به صورت تصاعدی افزایش خواهد یافت .

کاخ سفید فراموش نکند گذشت زمان در این معادله ، به فاکتوری ایجابی به سود اهداف امریکا تبدیل نخواهد شد و بالعکس ، هزینه‌های شکست واشنگتن در پیشبرد استراتژی فشار ( چه حداکثری و چه هوشمندانه ) علیه کشورمان را به صورت تصاعدی افزایش خواهد داد ! نکته دیگر اینکه میان مقدمه و نتیجه‌گیری انتونی بلینکن از سخنانش ، تناسبی وجود ندارد ! از یک سو وزیر خارجه امریکا کشور متبوعش را بابت خروج از برجام شماتت کرده و از انزوای واشنگتن سخن به میان اورده و از سوی دیگر ، خواستار « بازگشت مشترک » ایران و امریکا به توافق هسته ای شده است ! سوالی که در این باره می‌توان از وزیر خارجه امریکا پرسید ، این است : مگر ایران و امریکا به صورت مشترک از توافق هسته ای خارج شده‌اند که اکنون بخواهند به صورت مشترک به توافق مذکور بازگردند ؟ حتی جمهوری اسلامی ایران پس از خروج یک جانبه امریکا از توافق هسته ای ، به مدت یک سال به تعهدات برجامی خود پایبند ماند , فراتر از ان ، اکنون ایران عضو برجام بوده و کاهش تعهدات خود را نیز وفق بند 36 سند توافق صورت داده است , به عبارت بهتر ، اکنون امریکا دیگر عضو برجام نیست ، اما ایران عضو ان است .

در چنین معادله ای ، قطعا « طرف خاطی » یا « طرف خارج از توافق » برای بازگشت به یک توافق و احیای ان باید بار اصلی ماجرا را بر دوش بکشد و چاره دیگری در این باره وجود ندارد , این قاعده درباره امریکا نیز صادق است , مقامات کاخ سفید و تروییکای اروپا ( به عنوان متغیر‌های وابسته به امریکا در مذاکرات وین ) فراموش نکنند صبر ایران در قبال مذاکرات نیز تاریخ مصرف بی انت‌ها ندارد ، چنانکه پس از خروج دولت ترامپ از برجام و بی تعهدی مقامات اروپایی در راه اندازی کانال مالی ویژه ( اینستکس ) نیز صبر استراتژیک تهران جهت رعایت یکطرفه تعهدات برجامی خود ادامه پیدا نکرد ! ************** روزنامه خراسان ** شرط موفقیت در خصوصی‌سازی بزرگ / مهدی حسن زاده طی دو روز اخیر رییس سازمان خصوصی‌سازی خبر‌های جدیدی را درباره واگذاری بخشی از سهام دولت در دو مجموعه بزرگ پتروشیمی خلیج فارس و پالایشگاه شازند مطرح کرده است .

بر این مبنا ، قرار است بخشی از سهام دولت در این دو مجموعه تا پایان سال به صورت بلوکی واگذار شود , این واگذاری به این دلیل بلوکی است که وضعیت فعلی بورس کشش عرضه سهام خرد در سطح 90 هزار میلیارد تومان را ندارد , با این حال این واگذاری همچنان با چالش مهمی رو به رو است که باید به ان توجه داشت .

تجربه واگذاری سهام شرکت‌های بزرگ در سال‌های گذشته و حجم سنگین این دو واگذاری نشان می‌دهد ما با خصوصی‌سازی مواجه خواهیم بود که خریدار ان نمی‌تواند بخش خصوصی باشد و باز هم بخش‌های شبه دولتی خریدار این سهام خواهند بود , اگرچه به گفته قربان زاده ، رییس سازمان خصوصی 18 درصد از سهام این شرکت‌ها در قالب سه بلوک 6 درصدی واگذار می‌شود ، اما ارزش هر بلوک نیز حدود 20 هزار میلیارد تومان خواهد بود که تامین این رقم برای بخش خصوصی واقعی به سختی ممکن است ، بنابراین در خصوصی‌سازی همچنان بر پاشنه واگذاری از دولت به شبه دولتی‌ها خواهد چرخید , فارغ از این مسئله ، مجموعه‌های شبه دولتی نیز برای حضور در این عرصه نیازمند حدی از اطمینان و پیش بینی پذیری بازار محصولات پالایشی و پتروشیمی هستند .

این در حالی است که سهام فعلی این دو صنعت در بورس شرایط مناسبی ندارند , مهم‌ترین عاملی که سایه منفی خود را بر سهام پالایشی و پتروشیمی سنگین کرده است ، فرمول‌های مبهم و دارای تغییرات زیاد در زمینه نرخ خوراک پالایشگاه‌ها و پتروشیمی هاست , سال هاست فعالان این دو صنعت هر از چندگاهی منتظر تعیین نرخی مشخص برای خوراک پالایشگاه‌ها و پتروشیمی‌ها هستند .

وزارت نفت که متولی تعیین این نرخ هاست نیز در بسیاری از موارد با تغییر فرمول محاسبه عملا سهامداران را شوکه کرده است , این در حالی است که اولین پیش نیاز سرمایه‌گذاری و ورود بخش خصوصی و حتی شبه دولتی به یک صنعت خاص ، پیش بینی پذیری شرایط حاکم بر ان صنعت است , ان هم در اقتصادی مثل اقتصاد ایران که عوامل اقتصاد کلان با تغییرات فراوان مواجه‌اند و عوامل بیرونی ان مثل تحریم‌ها نیز پیش بینی پذیری را سخت می‌کند .

براین اساس تا زمانی که فرمول ثابت و مشخصی وجود نداشته باشد تا تغییرات قیمت خوراک صرفا در چارچوب این فرمول ثابت و مشخص رخ دهد ، نمی‌توان انتظار یک خصوصی‌سازی واقعی را داشت , در غیر این صورت ، بخش‌های شبه دولتی که خریدار سهام مذکور شده‌اند ، برای جلوگیری از زیان یا افزایش سود خود وارد چانه زنی با متولیان بخشی و فرابخشی خواهند شد تا نرخ خوراک پتروشیمی‌ها و پالایشگاه‌ها را به نفع خود تعیین کنند ، در حالی که به شرط تعیین فرمول مشخص و باثبات برای قیمت خوراک این واحدها ، علاوه بر شفافیت و سلامت در واگذاری سهام این مجموعه‌ها ، امکان چانه زنی‌های رانت جویانه نیز وجود نخواهد داشت , ************** روزنامه ایران ** 100 تحول رویکردی در 100 روز / سپهر خلجی * تنها چند روز از صدمین روز تشکیل دولت سیزدهم گذشته است و در این چند روز شاخص هایی از خدمات دولت سیزدهم در بیش از سه ماه گذشته که عموما جنبه اجرایی و عملیاتی دارد در رسانه‌ها مورد توجه و بحث قرار گرفته است ، اما در کنار اقدامات موثر و خدمات ارزنده اجرایی ، دولت توانست در 100 روز گذشته پایه گذار برخی تحولات رویکردی هم باشد .

در ادامه به 10 تحول رویکردی در 100 روز حیات دولت سیزدهم اشاره می‌شود : 1- تغییر جهت جریان اجرایی کشور به سمت رویکرد انقلابی : خروج دولت از خمودگی و ناامیدی در داخل با اتکا به ظرفیت‌های موجود و باور‌های انقلابی و همچنین فاصله گرفتن از بی تدبیری در موضوعات مهم و راهبردی , سر دست گرفتن شعار‌های اصلی انقلاب با صراحت و افتخار و دمیدن روحیه استقامت و پایداری در بدنه اجرایی کشور , برگرداندن نظام اجرایی کشور به ریل انقلاب .

2- از میان رفتن فاصله میان مردم و کارگزاران اجرایی , کوتاه شدن فاصله مرکز و پیرامون و عزم جدی برای نظارت میدانی و حل مشکلات مردم در دور دست‌ترین مناطق , تلاش برای مردمی کردن دولت و پایان یافتن روحیات سلطانی و خود ژنرال پنداری در صدر دولت .

تبدیل عرصه مدیریت کشور به میدانی برای کار شبانه روزی و بی وقفه همراه با پویایی و نشاط , 3- واکنش سریع با کم کردن فاصله بین زمان بروز بحران در اقصی نقاط کشور تا زمان حضور مسئولان ارشد در محل رویداد , در بحران‌ها یا شخص رییس جمهور و یا معاون اول و سایر مسئولان ارشد اجرایی کشور خود در صحنه حضور یافته‌اند .

بحران توزیع بنزین در ماجرای اختلال در سامانه سوخت ، زلزله ایذه ، زلزله فین ، تجمع ابی در اصفهان و ,,.

در بعضی از این حوادث سرعت حضور مدیران ارشد دولت حتی از مسئولان متولی رسیدگی به بحران بیشتر بوده است , به عنوان نمونه در ماجرای زلزله فین ، معاون اول رییس جمهور 5 ساعت بعد از بروز زلزله در منطقه حاضر شد , 4- تحول در نماد‌های دولت به نفع نماد‌های انقلاب .

تغییر نماد دولت از کاخ سعداباد به انتهای خیابان پاستور , تحول در شیوه اداره اجرایی کشور از ویدیوکنفرانس به حضور میدانی , اولویت دادن به بازدید‌های میدانی از نقاط محروم با هدف رفع مشکلات و محرومیت‌ها .

همنشین شدن با مستضعفان و محرومان و صاحبان اصلی انقلاب در دیدار‌ها و مناسبت‌ها , 5- سیاست‌ورزی با حاکمیت روحیه اخلاقی در مناسبات اجرایی کشور و پرهیز از تندگویی و گزندگی با نیرو‌های درون انقلاب , بالا بردن صبر و تحمل دولت در برابر انتقادات و تلاش برای شنیدن صدای منتقدین که نمونه روشن ان سه نشست صمیمی رییس جمهور با رسانه‌های منتقد دولت در چند ماه اخیر است .

6- روان‌سازی و احیای شئون نظامات اجرایی , ابلاغ مصوبات بر زمین مانده مجلس شورای اسلامی جهت اجرا , برگزاری جلسات تعطیل شده شورا‌های عالی .

همگرایی و انسجام در قوای سه گانه , مشورت پذیری در موضوعات راهبردی , در میان گذاشتن تصمیمات مهم با مردم قبل از اجرا .

ادای احترام به مجلس شورای اسلامی و تعامل با ان به عنوان مشاوری دلسوز در شرایط عدم رای اعتماد به وزیر پیشنهادی دولت , 7- تحول در رویکرد‌ها با اولویت بخشیدن به مشکلات اساسی مردم , برنامه ریزی برای کاهش یکی از مهم‌ترین الام مردم در زمینه مسکن در سراسر کشور با نهضت ملی مسکن .

اولویت دادن به حل مشکل مرگ ومیر مردم با واردات گسترده واکسن و کاهش چشمگیر تلفات انسانی , 8- تغییر رویکرد در عرصه دیپلماسی بر پایه حفظ اصول و عزت , اولویت یافتن ارتباط با همسایگان و سایر بازیگران منطقه ای و پایان یافتن باور به مرکزیت غرب در تعاملات بین‌المللی .

پایان کرنش در برابر قلدران بین‌المللی در عرصه دیپلماسی که نمونه ان را در مذاکرات اخیر وین همه دنیا شاهد بود , جایگزینی رویکرد اتکایی ( به ظرفیت‌های داخلی ) به جای رویکرد انتظاری ( نشستن به انتظار غرب ), 9- اعتماد به جوانان در نظام اجرایی و مدیریت‌های کلان .

جوان‌سازی ترکیب کابینه و اعتماد به مدیران اجرایی جوان و زمینه‌سازی برای تجربه اندوزی و تربیت کادر انقلاب در سال‌های اینده , 10- پرهیز از خودبسندگی و فعال کردن ظرفیت‌های نخبگانی برای حل مشکلات کشور , دست دراز کردن به سمت دانشگاه‌ها و مجامع کارشناسی .

جلسات مستقیم رییس جمهور با اقتصاددانان و صاحبنظران , * عضو شورای عالی ایرنا ************** روزنامه شرق ** مصالحه ، کم هزینه‌ترین گزینه / جاوید قربان اوغلی 1- باید به تیم مذاکره کننده هسته ای حق داد که اولویت « لغو تحریم‌های ظالمانه » را در دستور کار دور جدید مذاکرات وین قرار داده و بر ان پافشاری می‌کنند , این رویکرد نمایانگر اهمیت لغو تحریم‌ها برای کشتی به گل نشسته اقتصاد کشور و برون رفت از شرایط کنونی است .

در غیر این صورت چه نیازی به گسیل یک هیئت 40 نفره با عده و عده همه بخش‌های سیاسی ، اقتصادی و بانکی به وین بود , نشستن طولانی مدت پشت میز مذاکره ، ساعت‌ها بحث و جدل که ما چه می‌خواهیم و شما چه باید بدهید , ما کار خود را می‌کردیم و ان‌ها نیز تحریم‌ها را افزایش می‌دادند .

تکرار داستان بچرخ تا بچرخیم دوره 84 تا 92, به وین رفتیم ، ان هم با تیمی پر و پیمان که تعجب حتی دوستان ما را نیز برانگیخت , انتظار اولیه این بود که باقری کنی با این لشکر برای شکستن بن بست مذاکرات شش دور قبل رفته و حتما با دست پر باز خواهد گشت .

در ان طرف هم که امریکا صحنه گردان اصلی است ، به صراحت امادگی خود را برای توافق از طریق « بازگشت متقابل و هم زمان هر دو طرف به توافق 2015» اعلام کرده بود , باقری در مصاحبه با الجزیره گفته است : « هر دو طرف درمورد مبانی مذاکرات که همان مفاد توافق هسته ای سال 2015 است ، توافق کردند », 2- مذاکره کنندگان دوره قبل یا دوره کنونی یا هر زمانی دیگر « نمایندگان کشور » هستند .

خط مشی و محور‌های اصلی از طریق تصمیم‌گیری در شورای عالی امنیت ملی در اختیار ان‌ها گذاشته می‌شود , خبر موثق دارم که در جلسه ای مقامات عالی مراتب رضایت از « سیدعباس عراقچی » در شش دور مذاکره قبلی را اعلام کرده‌اند , رضایت نه تعریف و تمجید از شخص بلکه تایید مفاد مذاکرات و توافقات حاصل از ان بر اساس دستورالعمل‌های حاکمیتی است .

به گفته مقامات وقت کشور مذاکرات به مراحل پایانی رسیده و امریکا با لغو بیش از 94 درصد تحریم‌های ناشی از مسئله هسته ای موافقت کرده بود , روحانی در شب پایان ریاست جمهوری خود در رسانه ملی اعلام کرد اگر اجازه داده شود ، عراقچی می‌تواند توافق را امضا کند ؛ اما باقری کنی در همان مصاحبه با الجزیره درباره دو بسته پیشنهادی ایران به 1+4 گفته است : « انچه ما ارائه کردیم ، کژکارکرد‌ها و اشتباهاتی است که در متن پیش نویس‌ها بود , ما مقداری جرح و تعدیل انجام دادیم ».

این روایت طرف ایران است ؛ ولی روایت دیپلمات هایی که در ان طرف میز نشسته بودند ، متفاوت است , ان‌ها مدعی هستند « ایران تقریبا تمام توافق‌های دشواری را که در ماه‌ها مذاکرات سخت به دست امده ، زیر پا گذاشته و خواستار تغییرات اساسی در متن هستند », 3- در استانه اغاز مذاکرات در همین ستون نوشتم « هدف‌گذاری » در مقطع قبل از اغاز مذاکرات برای هر دو طرف ایران و امریکا از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است .

ضروری است که با رویکرد « معطوف به هدف » که بر اساس سیاست اعلامی کشور احیای برجام ، لغو تحریم‌ها و برون رفت از شرایط نامطلوبی است که کشور و ملت گرفتار ان است ، پیش برویم , در زیاده خواهی امریکا هم هیچ کس تردیدی ندارد , کشور‌های دیگر هم اگر شرایط اجازه دهد و فرصت یابند ، به همان اندازه زیاده خواه هستند .

رفتار روسیه در قبال اوستیای جنوبی ، کریمه و به تازگی در مناقشه قره باغ و ,,.

مگر غیر از زیاده خواهی است ؟ از ترکیه و دیگر نمونه‌ها عبور می‌کنم , سیاست دنیای ممکنات است و حتمیت و قطعیت در ان جایگاهی ندارد , حرف اخر در میدان سیاست را « قدرت » می‌زند .

توافق هسته ای که پس از 22 ماه مذاکره فشرده و نفس گیر حاصل شد و در مجلس شورای اسلامی با وجود مخالفت‌ها در کمتر از یک ساعت به تصویب رسید ، مشمول همین قاعده است , راه حل میانه ای بود که به دلیل « توازن قدرت » از طریق « مصالحه » بین ایران و قدرت‌های بزرگ بین‌المللی جهان به دست امد , موضوع مورد مصالحه هم مشخص بود .

برای غرب اطمینان از صلح امیز بودن برنامه هسته ای ایران و کنترل ان از طریق بازرسی‌های به شدت سخت گیرانه و نظارت اژانس بین‌المللی انرژی اتمی , برای ایران خلاصی از قطع نامه‌های شورای امنیت ، لغو تحریم‌ها و عادی شدن مناسبات با جهان , برای جهان هم همان طور که در مقدمه ان سند صراحتا ذکر شده « کمک به بهبود صلح و ثبات منطقه و جهان از طریق اجرای کامل توافق ».

4- افکار عمومی به شدت نگران مذاکرات وین است , مردم امیدوار بودند ( و هستند ) دولت سیزدهم که از بالاترین همسویی قوای مقننه و قضاییه و حمایت همه جانبه نهاد‌های نظام در مقایسه با دولت‌های پیشین برخوردار است ، با دستیابی به توافق بار گران اثار تحریم‌ها را از دوش ان‌ها بردارد , افق‌های روشن را برای اینده فرزندان شان مشاهده کنند .

سیاست خارجی کشور با رویکرد تنش‌زدایی دوره ای از ارامش برای کمک به توسعه فراراه کشور باز کند , مردم اثار شوم تحریم‌ها را در زندگی و در سفره هایی که هر روز کوچک تر می‌شود ، احساس می‌کنند , با یک خبر از وین نرخ ارز‌های خارجی و سکه مثل تیر از کمان جسته صعودی می‌شود .

بازار سرمایه قفل می‌شود یا با سیر نزولی شاخص‌ها دار و ندار ان‌ها دود شده و به هوا می‌رود , اگر باور ندارید خبرنگاران مورد وثوق را به میان اقشار مردم بفرستید , اجماع افکار عمومی راه حل را در برون رفت از بحرانی می‌دانند که در دو دهه گذشته کشور را گرفتار و از مسیر بازداشته است .

باید باور کرد که بدون توافق در بحران هسته ای ایران ، گرهی از مشکلات کشور گشوده نخواهد شد , افت مذاکرات در این دوره نگرش جناح سیاسی خاصی است که برجام را خیانت می‌دانند و طرفداران ان‌ها نیز مذاکره کنندگان را به سرنوشت استخر فرح حواله می‌دهند , به صراحت باید گفت این تحلیل که پیشرفت اخیر برنامه هسته ای ابزار مناسبی برای چانه زنی و وادار کردن طرف‌های مقابل برای دادن امتیازاتی پیش از انچه در برجام پیش بینی شده باشد ، مطابق واقع نیست .

می‌توان از ان برای چانه زنی استفاده کرد که هم اکنون هم می‌کنند ؛ ولی این تمام ماجرا نیست , این کش را نباید ان گونه کشید که پاره شود , سابقه قطع نامه یعنی ورق پاره و مذاکره برای مذاکره پیش روی ماست و ملت و کشور هنوز بهای سنگین این نگاه را می‌دهد .

5- تردیدی نیست با وجود اختلاف‌های عدیده سیاسی ، مردم و نخبگان سیاسی و اقتصادی خواهان موفقیت تیم مذاکره کننده هستند , از شرایط توسعه سیاسی تفکیک منافع و مصالح ملی از جناح بندی‌های سیاسی به ویژه در موضوعی مانند مذاکرات هسته ای است , این لزوما به معنای موافقت با جناح سیاسی که هدایت مذاکرات را برعهده دارد ، نیست .

از پیشینه ذهنی و فکری دولت و دیپلماسی برخاسته از ان درباره توافق هسته ای اگاه هستیم , می‌دانیم که دریچه نگاه دولت به جهان با عینک ایدئولوژی است و عمل گرایی که لازمه توافق است ، در بین ان‌ها کم رنگ است , کسانی که حتی حاضر به ذکر عنوان برجام نبودند و برجام را خیانت ارزیابی کرده و ان را اتش می‌زدند ، امروز به میز مذاکره بازگشته‌اند .

باید از بازگشت به میز مذاکره استقبال کرد و در حد توان به ان‌ها کمک کرد , چه بهتر که سر دلبران گفته‌اید ، در حدیث دیگران ، این یک موفقیت برای کشور در مسیر توسعه سیاسی است , مذاکره و مصالحه کم هزینه‌ترین راه برای خلاصی از بحرانی است که تمام ظرفیت‌های کشور را گرفتار کرده و سابقه دو دهه گذشته نشان می‌دهد که فرصتی مناسب تر از ادامه ان برای دشمنانی مانند رژیم صهیونیستی و رقبای منطقه ای ایران متصور نیست .

6- نلسون ماندلا 27 سال را در زندان رژیم اپارتاید سپری کرد , برخلاف تصور غالب که تمام زندگی این شخصیت اسطوره ای را نماد رواداری و صلح ترسیم می‌کند ، اتهام او خیانت به کشور بود که مجازات ان اعدام است , ماندلا بنیان گذار سازمان « نیزه ملت » بازوی مسلح کنگره ملی افریقا برای مبارزه مسلحانه علیه اپارتاید بود .

در کتاب خاطراتش ملاقات طولانی خود با البرت لوتولی (1967-1898) رییس وقت کنگره و برنده اولین جایزه صلح نوبل از قاره افریقا را بیان می‌کند که یک شب تا صبح با او بحث کرد تا رییس خود را به راه اندازی سازمان مخفی و مسلحانه نیزه ملت راضی کند , ماندلا ریاست این سازمان مسلحانه مخفی را برعهده گرفت , عملیات‌های متعددی علیه رژیم را رهبری کرد .

پس از دستگیری و پس از محاکمه با تعدادی از رفقای خود به زندان مادام العمر محکوم شد , در سال‌های پایانی دهه دوم زندان به این باور رسید که نه رژیم اپارتاید قادر است صدای مردم را با سرکوب خفه کند و نه کنگره ملی می‌تواند با توسل به قوه قهریه رژیم را ساقط کند , به درخواست رژیم که به دنبال برون رفت از شرایط غیرقابل قبول تحریم و فشار مجامع جهانی بود ، پاسخ مثبت داد و مذاکره را برای رهایی ملت خود برگزید .

در طی مسیر و « راه دشوار ازادی » ملامت‌های زیادی را از دوستان و یاران خود شنید ؛ ولی مصمم بود که این کم هزینه‌ترین راه برای رهایی مردمش از رژیم منحوس اپارتاید است , انچه ماندلا را در جهان به سیاست مداری افسانه ای و اسطوره ای بی بدیل تبدیل کرد ، شجاعت او در « مصالحه با دشمن » برای کشور و مردم افریقای جنوبی بود , **********************************************************.
امریکا ایران تهران گورستان خاموشان بلوار امام خمینی ابسرد سینه بلوار ارتش تهران لندن عراق مصر فرانسه امریکای شوروی وین زلزله ایذه زلزله فین اصفهان کاخ سعداباد اوستیای جنوبی ترکیه استخر فرح قاره افریقا افریقای جنوبی پایگاه بصیرت روزنامه کیهان امریکایی استقلال سفارت انگلستان ارتش پهلوی دانشکده فنی دانشگاه تهران دولت کودتا ایران عراقی انگلیسی امریکا عراق مرکز اطلاعات فلسطین وزارت خارجه ایالات متحده پنتاگون مصر فلسطینی لبنانی فرانسه ملت ایران وین جمهوری اسلامی ایران واشنگتن کاخ سفید دولت سابق امریکا دولت اوباما تهران حزب سنتی امریکا دولت ترامپ نیروگاه نطنز اروپا اروپایی اینستکس فارس پالایشگاه شازند بورس وزارت نفت دولت سیزدهم مجلس شورای اسلامی شورای عالی ایرنا الجزیره شورای عالی امنیت ملی روسیه شورای امنیت قوای مقننه و قضاییه رژیم صهیونیستی زندان رژیم اپارتاید سازمان نیزه ملت بازوی مسلح کنگره ملی افریقا سازمان مخفی و مسلحانه رژیم اپارتاید قوه قهریه رژیم رژیم منحوس اپارتاید سید محمدعماد اعرابی نیکسون شهید چمران محسن فخری زاده مجید شهریاری اردشیر حسین پور سعید کاظمی اشتیانی مسعود علیمحمدی داریوش رضایی نژاد مصطفی احمدی روشن ستایش دکتر اسماعیل جلیلی دکتر جلیلی مارک کلایتون جورج بوش موساد سمیره موسی نبیل احمد فلیفل عبدالکریم خلیل حسن رمال بنیانگذار انقلاب اسلامی محمدحسین مهدوی زادگان انتونی بلینکن ترامپ جیک سالیوان ریچارد نفیو جو بایدن بایدن انتونی بلینکن مهدی حسن زاده قربان زاده سپهر خلجی سلطانی ژنرال پنداری جاوید قربان اوغلی پیمان باقری سیدعباس عراقچی روحانی عراقچی وثوق نلسون ماندلا ماندلا البرت لوتولی رهبری معاون ایزنهاور رییس جمهور رییس جمهور امریکا رییس جمهور متخصص علوم هسته ای و قائم مقام دانشگاه حمص سوریه وزیر خارجه امریکا مشاور امنیت ملی دولت فعلی امریکا معمار تحریم های ضدایرانی ریاست جمهوری امریکا وزیر خارجه دولت بایدن رییس سازمان خصوصی سازی خبر رییس سازمان خصوصی معاون اول رییس جمهور ریاست جمهوری روز دانشجو کودتای ننگین 28 مرداد 1332 انقلاب اسلامی ایران کنفرانس بین المللی مادرید انقلاب کنگره و برنده اولین جایزه صلح نوبل