یادداشت روزنامه‌های سه شنبه 4 خردادماه

۱۴۰۰/۰۳/۰۴ ۲۰:۴۷:۰۳


پایگاه بصیرت روزنامه کیهان ** گذار از چاه برجام به سیاه چاله وین / سید محمدعماد اعرابی « برجام داستان موفقی نبود ,» این جمله ، ادعای منتقدان دولت و یا یک تیتر جنجالی در روزنامه ای مثل کیهان نیست ؛ بلکه سخنان معاون وزیر خارجه دولت تدبیر و امید و یکی از اعضای ارشد مذاکرات برجامی است , عباس عراقچی اسفند 1396 یعنی دو ماه پیش از خروج امریکا از برجام در اندیشکده « چتم هاوس » لندن گفت : « ایران برجام را داستانی موفق نمی‌داند ؛ چرا که ایران از ان بهره مند نشده و تحریم‌ها برداشته نشده است .

دلیل ان ساده است ، امریکا تقریبا هر روز تعهداتش در برجام را نقض می‌کند ,» بر این اساس « مذاکرات وین » را می‌توان بازگشت به یک « داستان ناموفق » قلمداد کرد ؛ امری که مسلما نامعقول نیز به نظر می‌رسد و متاسفانه به خوبی می‌دانیم که دولت یازدهم و دوازدهم طلایه دار این گونه اقدامات است ؛ از اتلاف روزانه 20 میلیون لیتر بنزین با حذف کارت سوخت و بازگشت پرهزینه ان در ابان 98 گرفته تا توقف پروژه‌های مسکن‌سازی و تحمیل تورم 700 درصدی مسکن به مردم و همچنین بر باد دادن 18 میلیارد دلار ذخایر ارزی کشور با ارزپاشی گسترده در شب انتخابات 96 یا چوب حراج به 62 تن ذخیره طلای بانک مرکزی و ,.

, گویی دولت فاقد یک قوه عاقله با محاسبات دقیق برای تصمیم‌سازی های کلان و اجرای صحیح ان است , حقیقتی که نگرانی و تردید‌ها درباره توانایی اجرایی دولتمردان تدبیر و امید را طی این سال‌ها روز به روز بیشتر کرده است .

در واقع ان‌ها یا نمی‌خواهند و یا نمی‌توانند قوانین و سیاست‌های کلی نظام را به درستی اجرا کنند , چنین سوابق و انگاره ای از دولت باعث می‌شود تا این روز‌ها ایران اسلامی را از متحمل شدن « خسارت محض » دیگری این بار در « وین » مصون ندانیم , مذاکرات « ناموجه » وین با دو خطای فاحش شروع شد .

پیش پا افتاده‌ترین اشتباه این بود که تیم ایرانی بدون اخذ هیچ امتیازی باب مذاکره غیرمستقیم امریکا با ایران را گشود , این اقدام امتیازی گشاده دستانه به دولت عهدشکنی بود که یکطرفه میز مذاکره را ترک و از توافق خارج شد , خطای راهبردی تر انکه این مذاکرات فرصت تنظیم مجدد روابط میان امریکا و متحدان اروپایی‌اش را برای اجماع بر سر سیاست‌های ضدایرانی شان در اختیار ان‌ها قرار داد .

9 می‌2021 « نیویورک تایمز » در تحلیل « مذاکرات وین » به نقل از دستیاران « بایدن » نوشت : «[ فرایند ] بازگرداندن توافق قدیمی [ برجام ] باعث ایجاد اتحاد بین‌المللی بیشتر به خصوص با [ دولت‌های ] اروپایی که به تصمیم سختگیرانه ترامپ برای خروج از توافق معترض بودند ؛ خواهد شد ,»، اما فارغ از این موارد شواهد جدی تنازل از سیاست قطعی نظام در طول مذاکرات وین دیده می‌شود , سیاستی که بر دو پایه « لغو تمامی تحریم‌ها » و « راستی ازمایی عملی لغو تحریم‌ها » به عنوان پیش شرط ایران برای بازگشت به تعهدات برجامی به مذاکره کنندگان دولت ابلاغ و در دستور کار ان‌ها قرار گرفته است .

با این حال در گام اول « لغو تحریم‌ها » صرفا به « تعلیق موقت تحریم‌های ناسازگار با برجام در دوران ترامپ » فروکاسته و در گام دوم « راستی ازمایی عملی لغو تحریم‌ها » به یک اقدام « سریع » چند روزه تقلیل داده شد , این اتفاق در حالی رخ داد که از سه قانون ویزا ، ایسا (isa) و کاتسا (caatsa) که به عنوان سه قانون موثر بر تحریم ایران پس از اجرای برجام اعمال شد ؛ دو قانون ویزا و ایسا (isa) در دولت باراک اوباما مورد تصویب و تمدید قرار گرفت , قانون کاتسا (caatsa) نیز در دوران ترامپ علاوه بر تحریم‌های تازه با فراهم کردن شناسه‌های غیرهسته ای ، دیوار تحریم‌ها را محکم تر و اعمال بسیاری از تحریم‌های هسته ای گذشته را با برجام سازگار ساخت .

این قوانین جدای از دستورات اجرایی روسای جمهور امریکاست که باعث می‌شود انتفاع اقتصادی ایران از برجام « تقریبا هیچ » باشد و دولت بایدن بخش قابل توجهی از این دستورات را چه در زمان ترامپ و چه پیش از او ، تحریم‌های سازگار با برجام تلقی می‌کند , اما نکته تعجب اور زمانی بود که دولتمردان ایران ادبیات جدیدی برای دسته بندی تحریم‌ها خلق و ان‌ها را به دو دسته « بخشی » ( موضوعی ) و « شخصی » ( افراد ) تقسیم کردند , تیم مذاکراتی دولت با این کار تحریم‌ها را بر اساس مقصد ( هدف تحریم ) تقسیم بندی کرد .

در حالی که برای اجرای سیاست قطعی نظام تحریم‌ها باید بر اساس مبدا ( منشا صدور تحریم ) تقسیم بندی می‌شد , تقسیم بندی جدید دولتمردان گمراه کننده بود ، چون راه گریز از « لغو تحریم‌ها » را برای طرف امریکایی کاملا باز می‌گذاشت , برای اجرای سیاست نظام در « لغو تحریم‌ها » باید « قانون » یا « دستور اجرایی » تحریم‌ها لغو شود نه اینکه اهداف از شمول تحریم خارج شوند .

در این صورت ابزار تحریم در دست امریکا باقی مانده و فقط برخی مصادیق از دایره تحریم خارج می‌شود , در مورد « راستی ازمایی عملی لغو تحریم‌ها » و فروکاستن ان به یک اقدام صوری چند روزه موضع‌گیری دولتمردان حیرت انگیزتر بود , محمدجواد ظریف 20 فروردین 1400 فرایند « راستی ازمایی » رفع تحریم‌ها از جانب ایران را « سریع » توصیف کرد و نوشت : « ایران پس از راستی ازمایی سریع ، اقدام متقابل خواهد کرد .

» حسن روحانی نیز 5 روز بعد با ادبیات خاص خودش در حالی که به کارشناسانی که حداقل زمان « راستی ازمایی » را «3 تا 6 ماه » عنوان می‌کردند ، کنایه می‌زد ؛ گفت : « هر زمان که طرف مقابل به تعهدات خود برگردد همان روز به عین برجام برمی‌گردیم ، به شرط انکه در عمل ببینیم که عمل به این تعهدات واقعی است و ان را راستی ازمایی کنیم و این هم ، زمان نمی‌برد ، چون بعضی‌ها بلد نیستند ، حرف هایی می‌زنند این در حالی است که ما شرایط راستی ازمایی را طراحی کردیم و می‌دانیم که زمان زیادی نمی‌برد ,» این اظهارات در کمتر از یک هفته توسط سخنگوی دولت نیز تکرار شد و علی ربیعی 31 فروردین 1400 به خبرنگاران گفت : «[ هم ] دولت امریکا در مدت کوتاه می‌تواند به تعهدات برجام که نقض کرد ، برگردد ، هم ما به سرعت می‌توانیم راستی ازمایی کنیم و توان راستی ازمایی در زمان اندک را داریم ,»، اما باز هم مثل همیشه تناقضی اشکار در گفتار و رفتار دولتمردان تدبیر و امید وجود داشت .

تقریبا 5 سال پیش در 26 فروردین 1395 وزارت امور خارجه ایران گزارش سه ماهه خود از اجرای برجام را منتشر و در ان تاکید کرد مدت زمان « سه ماهه » برای ارزیابی عملی رفع تحریم‌ها کافی نیست و برای این منظور به زمان بیشتری احتیاج است : « تن‌ها سه ماه از اجرای برجام گذشته است , بازگشت به وضعیت قبل از تحریم‌ها به لحاظ فنی و عملیاتی مسلما به زمان احتیاج دارد ,» یازده روز بعد اقای عراقچی معاون وزیر خارجه نیز همین موضع را تایید کرد و در پاسخ به این سوال که چرا اقای سیف ( رییس وقت بانک مرکزی ) عواید ایران از برجام را « تقریبا هیچ » عنوان کرده است ؛ گفت : « فقط سه ماه از برجام گذشته است و برای برقراری روابط بانکی به زمان نیاز داریم .

» 2 ابان 1395 در حالی که بیش از 9 ماه از اجرای برجام می‌گذشت ، اقای روحانی حتی این مدت زمان « نه ماهه » را نیز برای ارزیابی عملی نتایج برجام کافی ندانست و در اظهارنظری تاریخی گفت : « امروز عده ای کودک به درب باغ امده و می‌گویند ، سیب و گلابی کجاست که می‌خواهیم میل کنیم , امروز این باغ که نهال‌های ان تازه غرس شده اماده باروری است ، اما برای به ثمر نشستن صبر لازم است ,» حالا سوال اساسی اینجاست دولتمردانی که فرصت‌های « سه ماهه » و « نه ماهه » را برای ارزیابی عملی رفع تحریم‌ها در برجام کافی نمی‌دانستند اکنون چگونه از « راستی ازمایی سریع » رفع تحریم‌ها تنها ظرف چند روز برای « بازگشت به برجام » سخن می‌گویند ؟ شتاب زدگی در اقدامات دولت برای دستیابی هرچه سریع تر به یک توافق ولو ضعیف و خسارت بار به وضوح قابل مشاهده است .

اقدامی که باز هم یاداور شعار کوته بینانه وزارت خارجه دولت تدبیر و امید پیش از توافق برجام است : « هر توافقی بهتر از عدم توافق است ,» با این تفاوت که چنین توافقی در وین به مراتب پرهزینه تر از توافق برجام خواهد بود , داستان وین موفق نیست همان طور که داستان برجام ناموفق بود .

دولتمردان به جای اینکه بر سیاست قطعی نظام پافشاری و با طرف غربی برای تعدیل مواضعش چانه زنی کند ؛ بر مذاکره و توافق به هر قیمتی با طرف غربی پافشاری و در نهاد‌های عالی ایران برای تعدیل سیاست قطعی نظام چانه زنی می‌کنند ! رویکردی که باعث می‌شود اقدامی فنی برای صیانت از منافع ملی در حد یک واسطه‌گری مبتذل تنزل پیدا کند , اینده درباره انگیزه دولت اعتدال از این بازی ناشیانه قضاوت خواهد کرد ، اما این انگیزه هرچه باشد یک چیز تقریبا مشخص است : ما با دولتی بی کارنامه مواجهیم که حاضر است با گرو گذاشتن منافع ملی نزد بیگانگان برای خود کارنامه ای چند روزه بسازد , ******************** روزنامه وطن امروز ** بحران مهاجرت معکوس در رژیم صهیونیستی و تهدید فروپاشی / حامد هلالات اسراییل به عنوان رژیمی نامشروع که در سال 1948 تاسیس شد ، توانسته است بنا به دلایل متعدد در دهه‌های گذشته به حیات خود ادامه دهد ، اما این رژیم از اغاز هزاره سوم با چالش‌ها و بحران هایی مواجه شده است که علاوه بر تضعیف ان ، بقای این رژیم را در هاله ای از ابهام قرار داده است .

در این میان ، تحولات جمعیت و چالش‌های جمعیتی از حادترین و ریشه دارترین معضلات جامعه صهیونیستی به شمار می‌اید که دامنگیر این جامعه است و در سطوح مختلف ، پیامد‌های گوناگونی به دنبال داشته است , مساحت کوچک ، ترکیب جمعیتی پیچیده ، تراکم نامتوازن جمعیت ، تحولات جمعیت حریدی‌ها ، فلاشا‌ها و مهاجرت معکوس در رژیم صهیونیستی ، در کنار سیر فزاینده جمعیت مسلمانان فلسطینی چالش‌های جمعیتی مهمی را پیش روی این رژیم قرار داده است , کارشناسان صهیونیست معتقدند فشار تراکم جمعیت مهاجران یهودی بر زیرساخت‌ها و ثبات امنیتی این رژیم طی سالیان اخیر اشکار شده است .

هم اینک عده ای از کارشناسان جمعیتی نظیر الون تالین موضوع را تحت عنوان یک بحران یاد می‌کنند , این کارشناسان بر این باورند نرخ بالای تولد در میان مسلمانان فلسطینی چه در داخل اسراییل و چه در کرانه باختری و نوار غزه ، چالش بنیادین رژیم صهیونیستی است و روند فرو ریختن ساختاری رژیم اشغالگر را تسریع می‌کند , اژانس یهود و دیگر سازمان‌های وابسته برای انتقال یهودیان به فلسطین اشغالی ضمن ارائه مشوق‌های گوناگون ، تبلیغات وسیعی در ارتباط با رفاه و امنیت در جغرافیای فلسطین اشغالی را در دستور کار قرار داده‌اند ، اما حدود یک ششم از جمعیت 7 میلیونی یهودی در سال‌های اخیر به دلیل شرایط بد اقتصادی و نیز استمرار و تشدید ناامنی ناگزیر به مهاجرت معکوس شده‌اند .

رژیم صهیونیستی در زمان ارائه امار جمعیتی ، مهاجران معکوس را لحاظ می‌کند ، اما در انتخابات اخیر اجازه مشارکت به ان‌ها را نداد ! این در حالی است که شرایط اقتصادی این رژیم بویژه پس از همه‌گیری کرونا بشدت اسیب دیده و امار بیکاران جامعه حدود 30 درصد شده است ، در چنین شرایطی طبیعی است اقبال کمی از سوی یهودیان برای مهاجرت به فلسطین اشغالی را شاهد باشیم , به عبارت دیگر کاهش جمعیت یهودی ، این رژیم را با بحران وجودی شدیدی روبه رو کرده ، زیرا اساس وجود اسراییل جمعیت یهودی است , این نکته مهمی است که بسیاری از رسانه‌ها و کارشناسان صهیونیستی به ان اشاره کرده و از ان به عنوان مقدمه ای برای پایان حیات اسراییل یاد می‌کنند .

تنها در سال 2010 میلادی 230 هزار صهیونیست از فلسطین اشغالی به کشور‌های مبدا مهاجرت کردند ؛ امار‌ها حاکی از این واقعیت هستند که صهیونیسم از سال 1948 تا 2016 ضمن اشغال حدود 85 درصد اراضی فلسطین بالغ بر 5 میلیون یهودی را به این مناطق جذب کرده است ؛ این در حالی است که در روند مهاجرت معکوس و خروج صهیونیست‌ها از فلسطین اشغالی بیش از 20 درصد از ان‌ها در سال‌های 2000 تا 2016 تحت شرایط مختلف مهاجرت معکوس کرده و به کشور‌های اصلی خود بازگشته‌اند , به همین دلیل است که به زعم کارشناسان و اندیشمندان ، در شرایط کنونی روند روزافزون مهاجرت معکوس یهودیان از اسراییل پیچیده‌ترین چالش بقای این رژیم اشغالگر است , بنا بر تعریف این رژیم ، مهاجران معکوس کسانی هستند که به هر دلیلی بیش از یک سال است از فلسطین اشغالی خارج شده‌اند و در کشور دیگری غیر از فلسطین اشغالی به سر برده‌اند .

بر اساس گزارش‌های رسمی ، کمترین جمعیت صهیونیست‌های مقیم خارج 750 هزار نفر یا به عبارت دیگر بیش از 10 درصد جمعیت کل رژیم صهیونیستی گزارش شده که البته امار مذکور از سوی وزارت مهاجرت و جذب رژیم صهیونیستی اعلام شده است , اما گزارش‌ها و امار‌های کنونی ، جمعیت یهودیان صهیونیست مقیم خارج را به مراتب بیشتر از امار‌های قبلی نشان می‌دهد , در حالی که طی دهه نخست حیات رژیم صهیونیستی ، شمار صهیونیست‌های مهاجر به خارج 100 هزار نفر گزارش شده بود ، اداره مرکزی امار رژیم صهیونیستی در سال 1980 اعلام کرد 270 هزار صهیونیست به مدت بیش از یک سال مقیم خارج بوده‌اند که این میزان مهاجر ، 7 درصد جمعیت کل رژیم صهیونیستی را شامل می‌شد ، اما این امار بعد از چند دهه از عمر این رژیم ، رشدی کاملا تصاعدی داشته است .

یهودیانی که از سرزمین‌های اشغالی خارج می‌شوند ، در پاسخ به دلایل خروج خود از سرزمین‌های اشغالی ، می‌گویند : نباید بپرسید که چرا اسراییل را ترک کردیم ، بلکه باید بپرسید که چرا این همه مدت انجا بودیم ؟ علاوه بر این ، نظرسنجی‌های جدید نشان می‌دهد نزدیک به نیمی از جمعیت رژیم صهیونیستی را جوانان تشکیل می‌دهند که زندگی در خارج را ترجیح می‌دهند , بیشترین دلیل و توجیهی که صهیونیست‌ها برای تمایل خود به مهاجرت از این رژیم ذکر می‌کنند این است که وضعیت این رژیم برای یک زندگی ارام مطلوب نیست , با توجه به این مساله که 40 درصد یهودیان رژیم صهیونیستی متولد خارج هستند ، مهاجرت مساله تازه و عجیبی برای ان‌ها نیست .

تا چند سال پیش مقامات رژیم صهیونیستی همواره از مهاجرت یهودیان به سرزمین‌های اشغالی خبر می‌دادند و با نشان دادن در باغ سبز و دادن امتیاز‌های بی شمار به دنبال جذب و اسکان یهودیان کم شمار جهان در فلسطین اشغالی بودند ؛ اسکانی که به قیمت جان هزاران فلسطینی بی گناه تمام می‌شد ، اما چند سالی است که نه تن‌ها ترفند‌های مقامات صهیونیستی برای جذب و اسکان یهودیان در سرزمین‌های اشغالی جواب نمی‌دهد ، بلکه مهاجرت معکوس یهودیان فریب خورده از فلسطین اشغالی به بلای جان اشغالگران تبدیل شده است , قبل از این ، فرار و مهاجرت معکوس از فلسطین اشغالی اقشار عادی را شامل می‌شد ، اما امروز این معضل به دارندگان مدارک بالای دانشگاهی ، متخصصان و اکثر اقشار ساکن این سرزمین نیز رسیده است , بر اساس اماری که اداره مرکزی امار رژیم صهیونیستی منتشر کرده ، از سال 1948 تا پایان سال 2015 بیش از 720 هزار نفر از یهودیان مهاجر وارد شده به فلسطین اشغالی از این منطقه خارج و دیگر به ان بازنگشته‌اند .

براساس امار منتشر شده ، صهیونیست‌ها برای نخستین بار از سال 2009 با تراز منفی مهاجرت مواجه شدند به نحوی که سال 2018 میلادی شمار یهودیانی که ترجیح دادند بقیه عمر خود را خارج از فلسطین اشغالی ادامه دهند و از این سرزمین خارج شدند 16 هزار و 700 نفر اعلام شد ، در حالی که شمار رسمی افرادی که از نقاط مختلف جهان به فلسطین اشغالی منتقل شدند ، تنها 8 هزار و 500 نفر اعلام شد , کانال 10 اسراییل نتایج یک نظرسنجی اخیر را منتشر کرد که نشان می‌دهد نیم میلیون اسراییلی به خاطر هزینه‌های بالای زندگی قصد مهاجرت از اسراییل را دارند , این کانال نشان داد 50 درصد از اسراییلی‌های بین 25 تا 44 سال در فکر عزیمت برای همیشه هستند و در طول 4 سال گذشته بیش از 26 هزار نفر که عمدتا جوان ، تحصیلکرده و سکولار هستند ، اسراییل را برای کار و زندگی بهتر در المان ، استرالیا و ایالات متحده امریکا ترک کرده‌اند .

واقعیت دیگر کاهش مداوم تعداد یهودیان است که به هویت یهودی پایبند هستند , بسیاری حاضر نیستند به جای اسراییلی بودن ، امریکایی بودن یا تبعه فرانسه خود را یهودی معرفی کنند , تبدیل یهودیت به یک ملیت باعث می‌شود خاخام‌ها بر یک حکومت دینی حکومت کنند ، بنابراین دموکراسی یک دولت غیرمذهبی مدنی را خاتمه می‌دهند .

اکنون چنین واقعیتی هجوم یهودیان به اسراییل را به سمت اسراییلی هایی که اسراییل را برای همیشه ترک می‌کنند معکوس کرده است , از این گذشته ، یهودیان همیشه ادعا می‌کردند برای فرار از نژادپرستی ، ازار و عدم تحمل مذهبی به اسراییل امده‌اند ، اما چیز هایی را که از ان فرار کرده‌اند در اسراییل یافتند , عامل دیگری که مهاجرت یهودیان به اسراییل را تضعیف می‌کند این است که یهودیان در سراسر جهان از بزرگ‌ترین موقعیت در تاریخ یهود در کشور هایی که در ان‌ها زندگی می‌کنند برخوردار هستند ، بدون اینکه مورد ازار و اذیت مذهبی دوران قدیم قرار بگیرند .

ان‌ها دیگر اسراییل را به عنوان مکانی امن نمی‌بینند ، اما برعکس ، اسراییل با جنگ‌های بی پایان به خطرناک‌ترین مکان برای یهودیان تبدیل شده است , همه یهودیان سکولار ، چه در اسراییل و چه در سراسر جهان ، نه می‌خواهند در یک جای اپارتایدی / استعماری زندگی کنند و نه می‌خواهند ببینند اسراییل کاملا به یک کشور تبدیل شده است , وخیم شدن اقتصاد و حکومت یهودی در شرایط ادامه جنگ ، به دست اوردن موقعیت یک قدرت نژادپرست اشغالگر تحت سلطه تلمود نژادپرست ، کشوری نیست که یهودیان به ان افتخار کنند .

این دولت نژادپرست مانند تمام رژیم‌های اپارتایدی که از هم پاشید ، دانه‌های نابودی خود را دارد , این نظر یک ناظر عرب نیست ، بلکه ارزیابی توسط اکثر اژانس‌های اطلاعاتی غربی انجام شده است , به موجب ارقام رسمی متعلق به سال 2018، در سراسر جهان حدود 14 میلیون و 700 هزار یهودی وجود دارد که 6 میلیون و 600 هزار نفر ان‌ها در اسراییل و 5 میلیون و 700 هزار نفر نیز در امریکا و مابقی نیز در دیگر مناطق جهان به سر می‌برند .

اسراییل که به تمام یهودیان حق مهاجرت به فلسطین اشغالی را می‌دهد ، با قطعنامه شماره 194 سازمان ملل متحد مخالفت کرده و از بازگشت فلسطینیان که تابع مهاجرت اجباری در سال 1948 شده‌اند ، ممانعت می‌کند , از نکات قابل توجه در امار منتشرشده ان است که حدود نیمی از کسانی که مهاجرت از فلسطین اشغالی را به ادامه بقا در ان ترجیح دادند ، متولدان این سرزمین بودند ، در حالی که نیمی دیگر یهودیان در خارج از ان به دنیا امده بودند و در این میان 64 درصد از اروپا ، 25 درصد از امریکای شمالی و استرالیا و 11 درصد هم از اسیا و افریقا به این سرزمین اشغالی امده بودند , بنا بر اعلام روزنامه صهیونیستی جروزالم پست ، در اردیبهشت ماه سال 1398 به نقل از دفتر امار مرکزی رژیم صهیونیستی درباره جمعیت یهودیان و غیریهودیان در سرزمین‌های اشغالی ، هم اکنون حدود 9 میلیون نفر در این منطقه زندگی می‌کنند که حدود 65/6 میلیون نفر یهودی ( و اکثرا مهاجر ) هستند و 74 درصد از کل جمعیت فلسطین اشغالی را شامل می‌شوند .

نتایج نظرسنجی مرکز « میدغام » حکایت از ان دارد که بیش از 60 درصد یهودیان ساکن در فلسطین اشغالی به مهاجرت از این سرزمین تمایل دارند و اغلب داوطلبان مهاجرت از اسراییل قشر جوان و 23 تا 39 ساله هستند , این جوانان بر این باورند که به این سرزمین تعلق ندارند و با مشکلات هویتی و بحران هویت مواجه هستند ؛ تقریبا 5/1 میلیون نفر از ان‌ها تصمیم جدی برای ترک اسراییل دارند , بر اساس داده‌های موجود در سال‌های اخیر ، امار مهاجرت به سرزمین‌های اشغالی نه تن‌ها کاهش چشمگیری داشته است ، بلکه با افزایش مهاجرت معکوس ، عملا این رژیم بنیان و موجودیت خود را در معرض تهدید می‌بیند .

به نوشته این روزنامه ، تعداد جمعیت یهودیان اسراییل در 10 سال اخیر یک میلیون نفر افزایش یافته است ، در مقابل شمار عرب‌های ساکن در سرزمین‌های اشغالی که شامل مسلمانان و مسیحیان و دروزی‌ها می‌شود ، یک میلیون و 878 هزار و 600 نفر عنوان شده که حدود 21 درصد جمعیت فلسطین اشغالی را شامل می‌شود , روزنامه صهیونیستی جروزالم پست می‌افزاید ، تعداد جمعیت عرب‌ها در فلسطین اشغالی در 10 سال اخیر حدود 400 هزار نفر افزایش یافته است ؛ بین سال‌های 2008 تا 2018، تعداد جمعیت عرب‌ها در سرزمین‌های اشغالی حدود 21 درصد افزایش یافت در حالی که جمعیت یهودیان 5/17 درصد افزایش یافته بود , روزنامه فرانسوی لیبراسیون هم اذعان می‌کند : بسیاری از مهاجران یهودی که بتازگی به سرزمین اشغالی فلسطین سفر کرده‌اند ، به دنبال بازگشت به کشور‌های خود هستند ، چرا که به محض ورود به فلسطین اشغالی با مشکلات بسیار زیادی روبه رو می‌شوند .

مسولان اداره‌های مربوط به مهاجرت رژیم صهیونیستی ، از ارائه امار‌های دقیق درباره مهاجرت معکوس یهودیان از اسراییل طفره می‌روند ، اما بر اساس گزارشات اژانس یهود ، میانگین بازگشت در پایان سال اول مهاجرت به اسراییل بین 35 تا 40 درصد بوده است , نکته قابل توجه دیگر اینکه میل مهاجرت در میان یهودیان اسراییلی که در خارج از سرزمین‌های اشغالی متولد شده‌اند ، بشدت بالاست و این افراد که بیش از 45 درصد از کل جمعیت این رژیم را تشکیل می‌دهند ، اغلب ترجیح می‌دهند یا به کشور اصلی خود بازگردند یا به دیگر کشور‌های غربی مهاجرت کنند , « ارییه شافیت » در مقاله خود در روزنامه صهیونیستی هاارتص اذعان می‌کند : بی اعتمادی جامعه به بقای موجودیت اسراییل ، سبب افزایش موج مهاجرت معکوس از اسراییل شده است .

در حال حاضر مبارزه با صهیونیسم و بیزاری از اسراییل در جهان ، به بالاترین حد خود رسیده است , همچنین به خاطر عملکرد و سیاست غلط مقامات اسراییلی و جمود فکری که ویژگی بارز این مقامات محسوب می‌شود ، احتمال بقای اسراییل بسیار بعید شده است , در پایان باید گفت تحولات چند سال گذشته اسراییل نشان می‌دهد بحران جمعیت در سرزمین‌های اشغالی بزرگ‌ترین بحرانی است که حیات وجودی رژیم صهیونیستی را تهدید می‌کند .

ارماگدونی که در تبلیغات صهیونیستی برای تسخیر سرزمین فلسطین تصویر‌سازی می‌شد ، دیگر نمی‌تواند جوانان و خانواده‌های یهودی را به سرزمین‌های اشغالی بکشاند , موج مهاجرت معکوس از سرزمین‌های اشغالی به دلایل مختلف از جمله جنگ و نبود امنیت روز به روز افزایش یافته و در در‌گیری و جنگ جاری بین گروه‌های مقاومت فلسطینی و صهیونیست‌ها افزایش پیدا کرده است به طوری که صهیونیست‌ها چمدان‌های خود را بسته و اماده مهاجرت از فلسطین هستند , طبق امار‌های منتشرشده در بین سال‌های 2018 تا 2020 بیش از 50 درصد جوانان صهیونیست ترجیح می‌دهند بعد از تحصیل در خارج از فلسطین دوباره به سرزمین‌های اشغالی بازنگردند .

در همین زمینه طی همین سال‌ها بیش از 40 درصد خانواده‌های یهودی ترجیح می‌دهند فرزندان ان‌ها در خارج از سرزمین‌های اشغالی تحصیل کنند و بازنگردند , همه این امار‌ها نشان می‌دهند اسراییل دیگر جای امنی برای صهیونیست‌ها و بسیاری از یهودیان نخواهد بود و دیری نخواهد پایید که این رژیم جعلی با توجه به بحران‌ها ، خود از درون فرو خواهد پاشید , ******************** روزنامه خراسان ** کجاست بهانه‌های « حال خوب کن »؟/ سید صادق غفوریان نه فقط در کشور ما بلکه در بسیاری از نقاط جهان ، کرونا این ویروس وحشی حال و روز مردم را ناخوش احوال کرده است .

اگرچه اکنون کشور‌های پیشگام در واکسیناسیون به سمت و سوی رفع محدودیت‌ها در حال حرکت‌اند ، اما موج این بیماری ان قدر سهمگین بود و هست که تا مدت‌ها اثار زخم هایش بر چهره اقتصادی و اجتماعی جوامع و ممالک خواهد ماند , در این میان و در لابه لای این اوضاع ناخوش ، همه مردم در تمام کشور‌ها روح و روان شان شکننده تر ، احوال شان نیازمند توجه و رسیدگی بیشتر و حتی سفره شان کوچک تر شده چنان چه برخی گروه‌های معیشتی ضعیف نیز در دوره کرونا رسما به طبقه نیازمندان تبدیل شدند , در کشور ما پس از چندی که مشخص شد این بیماری به این زودی‌ها از میان نخواهد رفت ، شبکه‌های مردمی و پویش‌های همدلی تا حدودی تلاش کرده‌اند نیاز‌های ابتدایی ( خورد و خوراک ) طبقات محروم را برطرف کنند ، اما ان چه در این 15 ماه همچون دردی بی درمان تمام مردم را ازرد و همچنان می‌ازارد ، کمبود بهانه‌ها و اقدامات « حال خوب کن » بود و هست .

شیوع گسترده بیماری ، ابتلا یا ترس از ان ، از دست دادن عزیزان و اشنایان ، ممنوعیت سفر ، محدودیت‌های بهداشتی و اجتماعی و به دنبال ان کاهش درامد‌ها و البته حذف مجموعه ای از مشاغل همه دست به دست هم داده است تا ادم‌ها این روز‌ها و ماه‌ها را کم حوصله تر از همیشه سپری کنند , ان چه انتظار داشتیم ، چه بود ؟ اما واقعیت در کشور ما که اساسا متولیان چندان تجربه و تخصص تزریق « حال خوب » به جامعه را ندارند این است که این شرایط همزمان با التهابات مدام اقتصادی و معیشتی برای مردم سخت تر و دلهره اورتر هم شده است , اگر به برخی رویداد‌های یک سال اخیر نگاهی بیفکنیم در اغلب ان‌ها با وجود این که انتظار می‌رفت و می‌رود که امور « مردم » بیشتر در کانون توجه باشد ، اما به هر دلیلی نوعی کم مهری به جامعه احساس می‌شود : * گرانی‌های مدام و ملال اور ؛ از جمله نمونه‌های پیش پا افتاده‌اش افزایش قیمت‌های کلافه کننده لبنیات است که مردم تقریبا در هر بار خرید با نرخ‌های جدید مواجه می‌شوند .

* وضعیت تاریخی صف‌های مرغ ؛ صف هایی که قصه غم انگیزش را همه دیدیم و غصه خوردیم ، نه برای کمبود « مرغ » بلکه برای اقایانی که تدبیرشان چند ماه زمان برد , بماند که اوضاع مرغ دوباره متزلزل شده و درباره گوشت قرمز نیز از هم اکنون زمزمه هایی مبنی بر به هم ریختگی بازارش در ماه‌های اینده شنیده می‌شود , ( البته این یکی را ، چون مردم کمتر توان خریدش را دارند شاید چندان بهانه نگرانی نشود ).

* وضعیت و روش خجالت اور قطعی‌های برق ؛ که در این روز‌ها می‌بینیم چگونه یک دستگاه عریض و طویل هنوز ابتدایی‌ترین اداب مواجهه با مردم در چنین شرایطی را نمی‌داند و دیدیم که چگونه بدون اطلاع‌رسانی و بدون برنامه دست به قطع برق زدند و حتی به برنامه‌های جسته و گریخته خود برای زمان قطع برق هم پایبند نبوده و نیستند , اقای مسئول برق ، کلاهت را قاضی کن و پاسخ بده که ایا راهی بهتر ، عاقلانه و محترمانه وجود نداشت که این گونه و در این انبوه نارضایتی و عصبانیت برای مردم پدید نیاورد ؟ * ماجرای تعطیلی‌ها و محدودیت‌ها ؛ که بر اساس پروتکل‌های مصوب به منظور کنترل همه‌گیری منطقا باید اجرا می‌شد ، اما حمایت‌ها از مشاغل ، استمهال بدهی‌ها و تسهیلات ، ارائه فرصت‌های فراخ برای پرداخت قبوض و ,.

, ایا ان طور که انتظار می‌رفت ، اجرا شد ؟ و ,.

, قطعا به این موارد نمونه‌های دیگری نیز می‌توان اضافه کرد ؛ نمونه‌ها و مصادیقی که هر یک به نوبه خود در بی حوصله تر کردن مردم نقشی بسزا داشته‌اند , کنون پرسش این است که ایا قواعد حکمرانی همین است ؟ ایا متولیان تکلیفی در ایجاد « حال خوب » ندارند ؟ برای یافتن پاسخ‌های روشن این سوالات می‌توان درباره چند اصل به طور جدی تامل کرد : * عشق ورزیدن به مردم ؛ اگر جامعه باتمام وجودش احساس و باور کند که متولیان به احاد مردم با همه سلایقی که دارند عشق می‌ورزند ، حتما با کاستی‌ها کنار می‌اید .

اما درد و تجربه این است که فاصله فیزیکی و روحی میان مسئولان و مردم این روز‌ها کمی زیاد شده است و از همین رو است که طرف‌ها حرف یکدیگر را چندان درک نمی‌کنند , * متولیان برای شادابی و نشاط اجتماعی برنامه ندارند ؛ نمی‌خواهیم ان قدر هم بدبین باشیم که تصریح کنیم ، متولیان ما به نشاط اجتماعی « باور » ندارند ، اما چندان هم نمی‌توانیم باور کنیم که ان‌ها در برنامه‌های شان برای ایجاد نشاط و شادابی گام‌های مجزا و موثری برداشته‌اند , * دایره محدودیت‌های من دراوردی را محدود کنیم ؛ امروز حوزه قانون ، شرع و عرف ان قدر ظرفیت‌های نهفته ای در خود دارد که درباره بسیاری از موضوعات مقبول اخلاقی که می‌تواند برای جامعه « حال خوب کن » باشد به گفت و شنود بنشیند و ان را به نتیجه برساند .

* مرور امار رسمی مراجعات روان درمانی در کشور رو به افزایش و نگرانی است ؛ باید بپذیریم که وضعیت روحی جامعه ما در مقایسه با بسیاری از کشور‌ها چندان شرایط مطلوبی ندارد در حالی که مردم این سرزمین در ذات خود نوعی شوخ طبعی و شیرین زبانی دارند ، اما چرا این همه ظرفیت و البته نیاز ، بهانه ای برای « حال خوب » نشده است ؟ بنابراین با توجه به تبعات منفی و سنگینی که به ویژه در دوره این بیماری بر جامعه مستولی شده است ، این ضرورت بیش از هرزمان دیگری احساس می‌شود که متولیان امر در بخش‌های مختلف برای کاستن از الام روحی مردم گام‌های فوری و جدی بردارند که بی شک کم توجهی به ان عواقب ناخوشایندی در پی خواهد داشت , ******************** روزنامه ایران ** شفافیت ؛ ضرورت تقدم لایحه بر طرح / لعیا جنیدی * در 25 اردیبهشت 1398 لایحه شفافیت که توسط معاونت حقوقی رییس جمهوری تهیه و در کمیسیون خاص مقرر توسط هیات دولت بررسی شد ، در هیات وزیران تصویب و اندکی بعد توسط رییس جمهوری به مجلس شورای اسلامی تقدیم شد , این لایحه هم از نظر اشخاص و هم از نظر موضوعات مشمول دارای قلمرویی گسترده است : قلمرو شخصی ان قوای سه گانه ، همه نهاد‌های حکومتی ، عمومی و حتی خصوصی مامور به خدمت عمومی را دربر گرفته و انان را مخاطب و مکلف به شفاف‌سازی تصمیمات و اقدامات ساخته است .

از لحاظ موضوعی نیز نه تنها امور اقتصادی بلکه امور سیاسی ، اجتماعی ، فرهنگی و اداری را شامل شده است , چند ماه بعد از این ، در تاریخ 19/8/1398 لایحه مدیریت تعارض منافع در خدمات عمومی نیز به ابتکار معاونت حقوقی رییس جمهوری تدوین و در کمیسیون لوایح دولت بررسی و در هیات وزیران تایید و تصویب و نهایتا توسط رییس جمهوری به مجلس شورای اسلامی تقدیم گردید , این لایحه نیز همچون لایحه شفافیت ، گستره ای فراگیر دارد و به نوعی مکمل کارکرد زیرساختی و پیشگیرانه لایحه شفافیت است .

کارکرد پیشگیرانه و سلامت مدار دو راهبرد اساسی ناظر به شفافیت و مدیریت تعارض منافع در ساختار اداری ، اقتصادی و اجتماعی ما چنان چشمگیر و غیر قابل انکار است که در برنامه پیشنهادی اخیر قوه قضاییه نیز ، دو راهبرد نخستین و بنیادین از راهبرد‌های دوازده گانه شورای عالی پیشگیری از جرم صراحتا و مستقیما به شفافیت و مدیریت تعارض منافع اختصاص یافته و در جلسه این شورا نیز از میان راهبرد‌های دوازده گانه ، این دو راهبرد به تصویب رسیده است , با همسو شدن قوه قضاییه و قوه مجریه و حتی نمایندگان قوه مقننه در شورای عالی پیشگیری از جرم ، دیگر جایی برای تردید نسبت به ضرورت و فوریت پیشبرد این دو سیاست به منظور پیشگیری از جرم و مقابله با فساد و ایجاد زیرساخت نرم افزاری سلامت اداری ، اجتماعی ، اقتصادی و سیاسی ، باقی نمانده است , مستندات گام‌های پیشنهادی در شورای عالی پیشگیری از جرم ، از فقدان یا موقت بودن مبانی قانونی و ابهام یا عدم کفایت بستر حقوقی اجرای راهبرد‌های مورد اشاره در بسیاری از گام‌های ضروری برای تحقق این راهبرد‌ها پرده برمی‌دارند .

برخی طرح‌های جایگزین پیشنهادی در مجلس شورای اسلامی مانند طرح مربوط به مدیریت تعارض منافع ، قطع نظر از اینکه تنها چند ماده از کل لایحه مربوط به موضوع است ، به دلیل عدم حضور دستگاه‌های اجرایی مرتبط و عدم درج دیدگاه‌های کارشناسی انان ، در عمل رافع کاستی‌ها و وافی به مقصود نخواهد بود , دلیل تقدم و برتری لایحه دولت بر طرح نمایندگان در بیشتر نظام‌های حقوقی و انتظار از قوه مجریه به ارائه پیشنهاد و ابتکار عمل در قانونگذاری نیز تقویت بعد کارشناسانه و واقع گرایانه تقنین ، کارکرد گرایی قانون برای پاسخگویی به مشکلات موجود ، ارتقای قابلیت اجرایی قانون ، جلوگیری از اختلاط قلمرو صلاحیت‌ها و انتقال اختیارات اجرایی به قوه مقننه از طریق درج ابعاد و شیوه‌ها و سیاست‌های اجرایی قانون در طرح هاست , گذری بر طرح‌های انبوه مطرح در مجلس در طول یک سال گذشته که ظاهرا تا هفتصد طرح رسیده است ، نشانگر شتاب بی اندازه و بی توجهی به ضروریات قانونگذاری در ارائه و حتی تصویب بسیاری از ان‌ها می‌باشد .

ایرادات مشترک طرح‌ها و مصوبات ناشی از ان‌ها مقتضی بازگشت به سیاست تقدم لوایح بر طرح‌ها و اهتمام و تسریع در رسیدگی به لوایح است , برای روشنگری ، بخشی از ایرادات مشترک بسیاری از طرح‌ها در زیر تبیین می‌شود : داشتن بار مالی : برابر اصل 75 قانون اساسی ، ارائه طرح از سوی نمایندگان در صورت کاهش درامد عمومی یا افزایش هزینه عمومی باید همراه با تعیین طریق جبران کاهش درامد یا تامین هزینه جدید باشد , این در حالی است که در بسیاری از طرح‌ها ، شاهد عدم رعایت این اصل از قانون اساسی هستیم .

ورود به حوزه اجرا و وظایف اختصاصی رییس جمهوری و دولت و قوه مجریه : بسیاری از طرح‌ها وارد حوزه‌های اجرایی مانند تشکیل ، انتزاع یا ادغام دستگاه‌ها و سازمان‌های اجرایی یا ابتکار الحاق و خروج از معاهدات و توافقات بین‌المللی یا جزییات شیوه‌ها و ترتیبات اجرایی قانون شده‌اند که با اصول (57)، (60)، (125) و (126) قانون اساسی و بند‌های (5) و (8) سیاست‌های کلی نظام قانونگذاری ، سازگار نیست , تداخل صلاحیت‌ها : در بسیاری از موارد طرح‌ها با ورود در حوزه صلاحیت نهاد‌ها و شورا‌های دیگر مندرج در قانون اساسی مانند شورای امنیت یا هیات دولت یا ,.

, صلاحیت‌های تخصصی دستگاه‌ها را نادیده گرفته‌اند , عدم توجه به ابتکار دولت در بودجه و برنامه : طرح هایی مانند « طرح احکام کلی بودجه 1400» اشکارا مغایر اصل (52) قانون اساسی مبنی بر لزوم تدوین و ارائه بودجه از طریق لایحه و توسط دولت و بند (7) سیاست‌های کلی نظام قانونگذاری است .

جرم انگاری و قضاگرایی : در بسیاری از طرح‌ها ، نمایندگان محترم مجلس اقدام به جرم انگاری برخی اعمال کرده‌اند که با سیاست‌های جرم‌زدایی و قضازدایی به عنوان سیاست مورد اقبال در قریب به اتفاق نظام‌های حقوقی جهان از جمله نظام حقوقی ما و بند (14) سیاست‌های کلی قضایی ، مغایرت دارد , ملاحظات پیش گفته ، ضرورت اعلام وصول فوری و بدون وقفه لوایح و نیز رسیدگی به ان‌ها با رعایت تقدم و سرعت متعارف و مورد انتظار را اشکار می‌سازد , امید است با تعامل سازنده لوایح بنیادینی ، چون شفافیت و مدیریت تعارض منافع که برای اصلاح دیوانسالاری کشور و بهبود مدیریت امور سیاسی ، اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی حیاتی است به سرانجام روشنی از نظر تقنینی و اجرایی برسد .

در غیر این صورت ، ارتقای سلامت و مقابله با فساد به اعلامات رسانه ای در خصوص چند پرونده و چند فرد تقلیل خواهد یافت و به نتیجه ملموس و موثری برای مردم منتج نخواهد شد , * معاون حقوقی رییس جمهوری ******************** روزنامه شرق ** غزه کابوس اسراییل / جاوید قربان اوغلی هر دو عنصر « مهاجرت و سرمایه‌گذاری » محصول امنیتی است که اسراییل فراهم کرده بود , هر تحولی که امنیت را خدشه دار کند ، به مثابه زلزله ای در ارکان رژیم صهیونیستی است .

در جنگ 12 روزه برای اولین بار امنیت اسراییل نه با به زعم ان‌ها « اقدامات تروریستی » ازسوی فلسطینی‌های دست از جان شسته که از خلال رودررویی نظامی با یک گروه شبه نظامی مورد سوال قرار گرفت , حتی با پذیرش ادعای اسراییل در رهگیری و انهدام قریب به 90 درصد ان توسط شبکه پدافند « گنبد اهنین » و فرود امدن 10 درصد از موشک‌های شلیک شده از سوی حماس در تل اویو و دیگر شهرها ، برای اولین بار است که اسراییل به ناتوانی خود در تامین امنیت خود اعتراف می‌کند , مضافا اینکه توانایی سیستم « گنبد اهنین » را نیز به طورجدی با ابهام روبه رو می‌کند .

ادعای ایرانی بودن موشک‌ها با توجه به جغرافیای این باریکه و محاصره کامل ان از سوی اسراییل که قریب به 14 سال از ان می‌گذرد ، خود دلیل دیگری بر عجز و ناتوانی این رژیم در کنترل فلسطینی‌ها در دستیابی ، ساخت و توسعه صنایع موشکی است که در حال حاضر به معضل بزرگ این رژیم تبدیل شده است , ناتوانی اسراییل در مهار صنایع موشکی فلسطینی‌ها و همچنین « عدم اطلاع » از کمیت ، کیفیت و برد موشک‌ها که با وجود اشراف اطلاعاتی و شبکه گسترده جاسوسی در کرانه باختری و غزه جنگ اخیر را به کابوسی برای اسراییل تبدیل کرده که به یقین در محاسبات مربوط به برپایی جنگی دیگر تاثیر جدی خواهد گذاشت , 2- در چهار سال دوره ترامپ و اقدامات یک جانبه او در حمایت از اسراییل مانند به رسمیت شناختن قدس به عنوان پایتخت اسراییل ، انتقال سفارت ، رسمیت دادن به انضمام بخشی از کرانه باختری و وادار کردن کشور‌های عربی در برقراری رابطه سیاسی با اسراییل طرح « دو دولت » را به طور جدی در محاق برده و از دستور کار خارج کرده بود .

فارع از اینکه ما با طرح « دو دولت » موافق یا مخالف باشیم ، این طرح از حمایت جهانی و از جمله سازمان ملل برخوردار است و به عنوان راه حلی نه لزوما عادلانه بلکه بر اساس واقعیت‌های موجود کم هزینه‌ترین راه حل برای طولانی‌ترین بحران جهانی است , جنگ اخیر غزه بار دیگر این ایده را به طور جدی در جهان مطرح کرد , فلسطینی‌ها باید سپاسگزار یاسر عرفات رهبر فقید خود باشند که با درک واقعیت‌های حاکم بر جهان و خیانت‌های اعراب ، توانست قسمت کوچکی از سرزمین‌های اشغالی را باز پس گیرد .

سرزمین هایی اندک که امروز به پایگاه‌های اصلی حماسه افرینی‌های فلسطینی‌ها و کابوسی برای اسراییل تبدیل شده است , 3- عادی‌سازی روابط کشور‌های عربی با اسراییل پروژه مورد حمایت همه بازیگران بین‌المللی ازجمله روسیه و چین در کنار امریکا و اروپاست , عرب‌ها هم مشکلی با ان ندارند و سال هاست که ان را پذیرفته و بسیاری نیز در نهان و برخی اشکارا ان را اجرا کرده‌اند .

انچه در دوره ترامپ و با ابتکار جراد کوشنر ، داماد وی تحت عنوان « طرح ابراهیم » به اجرا گذاشته و منجر به برقراری روابط سیاسی اسراییل با پنج کشور عربی شد ، قسمت بیرونی کوه یخ رابطه اسراییل با کشور‌های عربی است , حماسه مقاومت غزه در جنگ اخیر مانع بزرگی در مقابل این روند ایجاد کرد , قبح برقراری رابطه با اسراییل بدون پذیرش موجودیتی به نام « دولت فلسطین » از سوی اسراییل که در ذیل « طرح ابراهیم » شکسته شده بود ، مجددا ملت‌های عربی را در مقابل رژیم‌های مرتجع و سازشکار قرار داد .

در پرتو جنگ اخیر دولت هایی مانند امارات عربی متحده ، بحرین ، سودان و ,,.

به شدت تحت فشار افکار عمومی خود قرار گرفته‌اند ؛ روندی که حداقل در کوتاه مدت از دستور کار دیگر رژیم‌های سازشکار کنار گذاشته خواهد شد , 4- شکل‌گیری فضای گسترده مخالفت با جنایات اسراییل در جنگ اخیر و همراهی ، همدلی و حمایت غیرقابل تصور از فلسطینی‌ها از سوی افکار عمومی جهان به راه افتادن سیل جمعیت معترض نه در خیابان‌های کشور‌های عربی و اسلامی که در لندن و پاریس و کانادا از تحولات جنگ غزه بود که نباید ان را دست کم گرفت , سیاست همیشگی امریکا فارغ از اینکه کدام یک از در دو حزب جمهوری خواه و دموکرات حاکم است ، حمایت بی قید و شرط از اسراییل است .

با این حال بایدن به طور روشنی تحت فشار افکار عمومی در صدد پایان دادن به جنگ بود , در 12 روزی که جنگ ادامه داشت ، هشت بار با نتانیاهو تلفنی صحبت کرد , فرستاده ویژه ای را برای این کار به خاورمیانه اعزام کرد و احتمالا همه اقدامات السیسی برای اتش بس با هماهنگی با کاخ سفید در جریان بود .

*****************************************.
سیاه چاله وین وین اسراییل کرانه باختری نوار غزه فلسطین اشغالی فلسطین اشغالی المان استرالیا ایالات متحده امریکا امریکا اروپا امریکای شمالی اسیا افریقا سرزمین اشغالی فلسطین کرونا تل اویو غزه پایتخت اسراییل امارات عربی متحده بحرین سودان لندن پاریس کانادا خاورمیانه پایگاه بصیرت روزنامه کیهان گذار امریکا اندیشکده چتم هاوس لندن ایران وین دولت یازدهم و دوازدهم بانک مرکزی ایران اسلامی ایرانی اروپایی نیویورک تایمز دولت باراک اوباما دولت بایدن امریکایی دولت امریکا وزارت امور خارجه ایران وزارت خارجه دولت تدبیر و امید دولت اعتدال رژیم صهیونیستی جامعه صهیونیستی فلسطینی صهیونیست الون تالین رژیم اشغالگر اژانس یهود یهودیان یهودی اسراییل صهیونیستی وزارت مهاجرت اداره مرکزی اشغالگران یهودیانی اسراییلی فرانسه فلسطینیان متولدان دفتر امار مرکزی رژیم صهیونیستی عرب مجلس شورای اسلامی کمیسیون لوایح دولت قوه قضاییه قوه مجریه قوه مقننه مجلس شورای امنیت حماس قدس عربی سازمان ملل اعراب روسیه چین غزه دولت فلسطین حزب جمهوری خواه کاخ سفید سید محمدعماد اعرابی عباس عراقچی دستانه دستیاران بایدن ترامپ محمدجواد ظریف حسن روحانی علی ربیعی اقای عراقچی اقای سیف اقای روحانی وین حامد هلالات اسراییل ارییه شافیت سید صادق غفوریان لعیا جنیدی جاوید قربان اوغلی فارع یاسر عرفات جراد کوشنر ابراهیم بایدن نتانیاهو السیسی معاون وزیر خارجه دولت تدبیر و امید روسای جمهور امریکاست سخنگوی دولت معاون وزیر خارجه رییس وقت بانک مرکزی عواید ایران معاونت حقوقی رییس جمهوری رییس جمهوری رییس جمهوری و دولت معاون حقوقی رییس جمهوری روزنامه شرق غزه کابوس اسراییل جنگ غزه